غزل شمارهٔ ۲۳۰۵

هوش مصنوعی: در شب وصال، به خاطر کمی شانس، فقط به اندازه یک یا دو بار تاخیر در صبح محشر را می‌خواهم.

هوش مصنوعی: از زیبایی و ناز او چنان به تپش آمده‌ام که دل‌ام می‌خواهد تمام جهان را چون کیمیا ببینم. من این اکسیر، این نوش‌داروی عشق را می‌خواهم.

هوش مصنوعی: امشب خواب عجیبی دیده‌ام که بر اثر درد و اندوهی عمیق است. از عمق سینه‌ام که پر از افسوس و آه سحرگاهی است، می‌خواهم آن را تعبیر کنم.

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و علاقه‌ای که داشتم، سال‌ها در حالت جنون و دیوانگی زندگی کردم. حالا چون اشکی که به زمین افتاده، احساس می‌کنم که نیاز به آزادی و رهایی دارم.

هوش مصنوعی: در این باغ، هر شاخه‌ای به خاطر تسلیم خود، گلی دارد. من در جوانی می‌خواهم که به خاطر زیبایی سجده کنم، حتی اگر به سن پیری نزدیک شوم.

هوش مصنوعی: دو جهان بیشتر وجود ندارد و آن هم تنها بازتابی است که از آینهٔ زنگ‌زده می‌بینم. من در اینجا به دنبال تأثیر و احساساتی هستم که ناشی از آه و نفرینی بی‌صداست.

هوش مصنوعی: در دشت، جایی برای آزادی وجود ندارد و به خاطر این محدودیت، من ناچار به گذاشتن پا در قیر هستم.

هوش مصنوعی: هرچند از جزئیات جستجوها بی‌خبرم، اما می‌دانم که حتی اگر خورشید به زیر خاک برود، باز هم شب‌ها به درخشش ادامه می‌دهد.

هوش مصنوعی: در این باغ سرسبز، خوشبختی و آرامش وجود ندارد. وقتی زیبایی گل از بین برود، دیگر کسی نمی‌تواند به راحتی و بی‌دغدغه زندگی کند. من به دنبال راهی هستم تا دوباره آسایش و امنیت را به دست بیاورم.

هوش مصنوعی: چشمم از گریه به قدری سفید شده که فقط به خاطر زیبایی زندگی، به هر دلیلی، از این شیرین‌کاری‌ها نیاز دارم.

هوش مصنوعی: من و محبوبم با هم تصویری از عشق و نزدیکی خلق کردیم، و از هنرمند ازل می‌خواهم که این رنگ و جلوه را برایم به تصویر بکشد.

هوش مصنوعی: چگونه ممکن است که کسی که به خاطر عشقش جان داده، در محفل شادی حضور داشته باشد؟ زبانم در خواب فرورفته و من درگیر بیان احساسات و مطالب خود هستم.