غزل شمارهٔ ۸۲۲

هوش مصنوعی: چشمان نرگس، که از خودرایی خاصی برخوردار است، به بازیگوشی من خیره شده و در آینه، تصویرش را می‌بیند که مانند موجی از روغن بادام درخشندگی دارد.

هوش مصنوعی: باد به دامن تو برخورد و غبار را از من پراکنده کرد و سرمهٔ چشمم در گوشهٔ عدم به آرامی خوابیده است.

هوش مصنوعی: شخصی که به دنبال محبت و دوستی است، با ناتوانی و زبونی خود توانسته است دل دیگران را به دست آورد. حتی شکست‌هایش و بی‌پناهی‌اش باعث شده تا دیگران به او نزدیک شوند و در دام محبتش گرفتار شوند.

هوش مصنوعی: میوه‌ام در ذهنش به گل و گیاه سبز و سرزنده‌ای فکر می‌کرد، اما در واقع، من به خاطر شرایط و زمانه‌ام، در پنهان به ناپختگی و پژمردگی شبیه بودم.

هوش مصنوعی: به یاد آن اشتیاقی هستم که دل به تپش افتاد و در مسیر فراق تو هر قدمی را شمارش کردم.

هوش مصنوعی: از رفتار و جذابیت تو متوجه شده‌ام که این زیبایی که به نظر می‌آید، در واقع فریبی است که با روغن بادام به دست آمده است.

هوش مصنوعی: اگر آرزوی تو وجود نداشت، زندگی برای ماهی‌ها نیز بی‌معنا می‌شد و بی‌تردید، قلابی که با حرص به دنبال شکار آنهاست، در دلشان هیچ نگرانی ایجاد نمی‌کرد.

هوش مصنوعی: در روزی که اوج لذت و شوق بود، ناله‌ای مانند صدای جرس به گوش می‌رسید. بیدل در حالی که دلش پر از عشق و احساس بود، به جای نوشیدن شراب، این دل را همچون جامی در دست داشت.