غزل شمارهٔ ۲۱

هوش مصنوعی: ما مانند دریایی از خیال و تصور هستیم و در این مکان چیزی جز خیال و توهم وجود ندارد؛ نه چیزی در واقعیت و نه عدمی که قابل لمس باشد.

هوش مصنوعی: ما اسرار دو دنیا را از آینه مطالعه کردیم، اما جز علامتی از حیرت و تعجب در اینجا چیزی نمی‌بینیم.

هوش مصنوعی: در جهان، همه چیز به دست آوردن و شکستن است و جالب اینجاست که در اینجا هیچ سنگ ستمگری وجود ندارد.

هوش مصنوعی: این باغ تا زمانی که سنبل‌ها در شکوفایی و زیبایی خود هستند، نرمی و لطافت را به تصویر می‌کشند. فقط عدم دیدگاه درست و نادرست است که باعث می‌شود به شکل غیرطبیعی و پیچ و خم به نظر برسد.

هوش مصنوعی: در دنیا چه آرزوهایی داشتیم که به حقیقت نپیوستند، با وجود اینکه غذا و نعمت‌های دنیا فقط در یک بخش خاص خلاصه می‌شوند.

هوش مصنوعی: تو نباید ارتباط ظریف و زیبای بین انسان‌ها را برهم بزنی، زیرا نیازی به بی‌ادبی و بی‌احترامی نیست.

هوش مصنوعی: اعتیاد به تنهایی و بی‌کس بودن باعث افزایش غم و اندوه شده است. اگر می‌خواهید از این وضعیت رهایی یابید، باید به خودتان توجه کنید و از جایی که هستید، خارج شوید. در این حال، هیچ دانشی به شما کمک نخواهد کرد.

هوش مصنوعی: ما در عالم خواب و خیالات هستیم و از واقعیت دوریم. همه‌چیز رنگ و لعاب دارد، ولی در این مکان هیچ حرکتی و صدایی نیست.

هوش مصنوعی: از شگفتی و حیرت، دل ما آن‌قدر تحت تأثیر قرار گرفت که پردهٔ راز تو را کنار زدیم. در این مکان، نقش آینه‌گری و بازتاب دادن زیبایی‌ها کار ساده‌ای نیست.

هوش مصنوعی: من و بی‌کاری و عشق‌ورزی به معشوق، جز اشتیاق برای هم‌نشینی با تو، در اینجا چیزی نیست.