غزل شمارهٔ ۸۴۸

هوش مصنوعی: در شب، زیبایی او در فکر من نشسته و چنان در دل من رشد کرده که انگار دل مثل یک گل در صحرا شکفته است.

هوش مصنوعی: آدمی با دل روشن و خلوص نیت نمی‌تواند از ویژگی‌های خود دست بردارد؛ او مثل پنبه‌ای است که سر از ظرف بلور (مینا) بیرون می‌آورد و خود را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: سختی و تلاش دنیا نمی‌تواند مرا از زمین بلند کند؛ چون نمی‌توان از دست خاکی که تشنه است، حتی یک قطره آب را گرفت.

هوش مصنوعی: در باغی که بلبل می‌خواند، هر برگ گلش مرا به سکوتی عمیق مانند غنچه‌ای درون خود فرو برده است.

هوش مصنوعی: مطلبی که به دنبال آن هستیم خیلی نایاب است، وگرنه تلاش کم نداشته‌ایم. نیاز ما ناشی از ناامیدی است که به ما حس بی‌نیازی داده است.

هوش مصنوعی: تا چه زمانی باید به اندیشه‌های تسلیم و اطاعت کننده ادامه دهیم، در حالی که زندگی ما به زیبایی و ارزش‌های گران‌بها شبیه است.

هوش مصنوعی: اگر اوج بگیری و به درجه‌ای از رهایی و آزادگی برسید، می‌توانید از دنیا و زرق و برق‌های آن دوری کنید و به بزرگ‌منشی و همت خود بپردازید.

هوش مصنوعی: در فضای زندگی، آزادگی و بی‌پروایی ما را مانند درخت سرو سرسبز کرده است و ما را به سوی خود می‌کشد.

هوش مصنوعی: هر کس که بخواهد، می‌تواند از تمام دلایل و مشکلاتی که او را ناامید می‌کند، عبور کند و آنچه را که شایسته است، به دست آورد.

هوش مصنوعی: تلاش‌های ناکافی ما نتوانست هیچ مشکلی را حل کند و در نهایت، بی‌تدبیری ما موجب ناراحتی و نگرانی دل‌مان شد.

هوش مصنوعی: چشم را ببند و با قدرت بر دل خود تسلط پیدا کن، چرا که در جهان هیچ ارتفاعی وجود ندارد که یک نگاه با ملاحت نتواند آن را به اوج برساند.

هوش مصنوعی: برای اینکه بیدل به آرامش و آسودگی در ارتباط با تو برسد، باید مانند نقش پایی که بر یک نگین حک شده، humble و فروتن باشد.