غزل شمارهٔ ۲۲۲۴

هوش مصنوعی: من در خلوت خودم به پیری و تنهایی نشسته‌ام. تا حدی که بدنم خم شده و به حالت انزوا قرار گرفته‌ام، اما در عین حال احساس می‌کنم که در عمیق‌ترین ارتباط با وجود و هستی خود قرار دارم.

هوش مصنوعی: من زیبایی آینه را به رنگ‌های طبیعی پرورش می‌دهم و نوری در دل تاریکی که در وجودم دارم، ایجاد می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از شدت تغییرات و تحولات درونی‌ام، مانند زلزله‌ای هزارباره، دچار تشویش و ناآرامی هستم و هر لحظه که صبح می‌رسد، به نوعی قیامت و دگرگونی درونی را تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: دود آرزوهای بی‌ثمر و بی‌معنا که رهایی برای آن‌ها پیدا نکردم، در دل به حضور خودم حس شرم و خجالت می‌کنم.

هوش مصنوعی: دروغین و بی‌اساس بودن ادعای عرفانی، هیچ‌گونه امنیتی را به همراه ندارد. به مانند دستی که خود شاهد بر حقیقت من است، می‌گویم که نمی‌توان به این ادعاها اطمینان کرد.

هوش مصنوعی: شبیه شمعی هستم که در حال ذوب شدن است و ناز و لطافت را برای مدتی حفظ کرده‌ام. در حالی که به سادگی غفلت می‌کنم، دارم به سمت زوال می‌روم و تصور می‌کنم که در اینجا باقی‌ام.

هوش مصنوعی: آیا گناه و نافرمانی‌ام باعث شده که نامه اعمالم تیره و تار شود؟ ای پروردگار، به تو پناه می‌برم و از تو می‌خواهم که شفاعت من را بپذیری.

هوش مصنوعی: وقتی به حالت افسردگی و ناراحتی دچار می‌شوم، از من عذرخواهی کنید. برای من سخت است که در این وضعیت تلاش کنم و آرامش خود را حفظ کنم.

هوش مصنوعی: در پیری‌ام، با توجه به تجربیات زندگی، چه چیز ممکن است که مرا به زانو درآورد؟ تنها نفس من است که اگر زیر بار سختی‌ها و مشکلات خم نشود، هیچ چیز نمی‌تواند مرا تسلیم کند.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از آبروی من به اندازهٔ حباب انتظار ندارد و من تنها در آستانهٔ زوال و بی‌عملی خودم را باقی گذاشته‌ام.

هوش مصنوعی: من کم دارم و حال من خراب است؛ روح و وجودم در دست غم و اندوه است. گلی در اختیار ندارم و درختان و بهار هم به من بی‌توجهند. حیرت و تنهایی شده‌ام.

هوش مصنوعی: من از خاک و طبیعت قناعت دور نمی‌روم، زیرا این غبار و نشانه‌هایی که دارم، مرا به عزت و مقام واقعی‌ام می‌رساند.