غزل شمارهٔ ۱۴۶۶

هوش مصنوعی: روشندلان مانند آینه، هر چیزی را که به آن نگاه کنند، در حقیقت در حال بازتاب خودشان هستند و همانند یک سحر و جادو، جنبه‌های خود را در آن تماشا می‌کنند.

هوش مصنوعی: افرادی که به خاطر خواسته‌هایشان به سختی و دردسر می‌افتند، وقتی که از خلوص و پاکی جانشان بهره‌مند می‌شوند، مانند دریا موجی از صفا و زلالی ایجاد می‌کنند.

هوش مصنوعی: آزادگان مانند نهال‌های گل در گنجینه‌ای هستند که اگر از بین بروند، دیگر خبری از شادابی و رشد نخواهد بود.

هوش مصنوعی: پروانه‌های عشق و وفا همچون شمع، همه چیز خود را فدای محبوب می‌کنند و در این راه آبروی خود را نیز به خطر می‌اندازند.

هوش مصنوعی: ما نمی‌توانیم از زندگی پر از محبت فرار کنیم و اگر همه به درد و رنج عادت کنند، نمی‌توانیم از آن بگذریم.

هوش مصنوعی: پرنده‌ی افسانه‌ای در دنیای ممکنات همچنان آزاد است تا زمانی که بهار رنگ و بوی زندگی را به قفس بیاورد.

هوش مصنوعی: روزگار تمام دارایی‌های من را به فنا رسانده، مانند روزی که صبح با نوار رفو، چاک یک لباس را بی‌ارزش و کم اهمیت می‌داند.

هوش مصنوعی: این امواجی که خود را بزرگ و پر ادعا نشان می‌دهند، اگر پایین بروند و عمق آب را ببینند، حقیقت وجودشان را در عمق دریا خواهند یافت.

هوش مصنوعی: ای نادانی، مبادا که بر آبروی جستجوی حقیقت بیفزایی؛ زیرا کل جهان همان چیزی است که او را می‌کوشند بیابند.

هوش مصنوعی: اگر بیدل با این طراوت باشد، باید همه جهان از پیشانی من وضو بگیرند و مقداری منفعل شوند.