غزل شمارهٔ ۹۹۲

هوش مصنوعی: حیا مدت زیادی است که با تغییرات مختلفی در من در ارتباط است و مانند رنگی است که همیشه جلوه‌گر است. عرق من، که ناشی از تلاش و زحمت است، به‌گونه‌ای است که می‌توان در آن درسی را یافت، شبیه به دانه‌ای در صدف.

هوش مصنوعی: دل‌های کسانی که در راه صداقت و اخلاص هستند، هرگز به روشنی و زلالی نمی‌رسند؛ زیرا در فراق و جدایی، تنها ظاهر تجمع دل‌ها باقی می‌ماند و عمق آن نباید فریبنده باشد.

هوش مصنوعی: برای مدتی به سرگرمی بپرداز و سختی‌های زندگی را فراموش کن. دنیا شاداب و گرم است و صداهای دف، فضای خوبی را برای این سرگرمی فراهم می‌کند.

هوش مصنوعی: دل را از دغدغه‌های مالی رها کن و به علم و مهارت اهمیت نده؛ اگرچه ممکن است نادانی باشد یا دانش، اما در نهایت زندگی به همین موارد ساده و ابتدایی بستگی دارد.

هوش مصنوعی: در زمان حوادث و مشکلات، استقامت و پایداری انسان ممکن است تحت تأثیر قرار گیرد. در این میدان زندگی، تنها کسانی که قلب و اراده قوی دارند می‌توانند به هدف خود برسند.

هوش مصنوعی: ای مردم غیر عرب، غافل نباشید از برکت و شانس عرب‌ها. بدانید که در بلخ، همان‌طور که شاه نجف وجود دارد، برتری و قدرت نیز وجود دارد.

هوش مصنوعی: هیچ کس نمی‌خواهد که دیگران زیبایی‌های خودش را از او بگیرند، مثل اینکه شب در نور مهتاب در آغوش پدیده‌ای زیبا و دلنشین قرار دارد.

هوش مصنوعی: سرنوشت بر سجده‌ی ما قرار داده است که نشئه‌ی عزت و بزرگی را به اوج برساند؛ هرچند که آبروی خاک و پستی، خود شرافتی دارد.

هوش مصنوعی: در حالتی از ناامیدی، به مکان زیبای باغ ناراحت هستم. افسوس می‌خورم که رنگ‌ها دچار غم و دردند و مانند حنایی که روی دست باقی می‌ماند، آثار غم را به همراه دارند.

هوش مصنوعی: به این ضعف و ناتوانی که در خود می‌بینم، بیدل، اگر مژگان خود را بگشایی، پیروزی بر دو صف مخالف را از آن خود می‌کنی.