غزل شمارهٔ ۱۹۷۶

هوش مصنوعی: من زیبایی را در نگاه خود دارم و به خاطر آن خود را در درون خود پیچیده‌ام. یعنی موهایی را دیده‌ام که مانند آتش می‌درخشند.

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از حسرت و تاسف خود در مورد شب‌زنده‌داری و حفظ حیا سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که سال‌هاست با نفس خود درگیر است و نمی‌تواند از این حس رهایی یابد. به نوعی، او در تلاش است تا ارزش‌های اخلاقی و حیا را پاس بدارد، ولی خود را درگیر چالش‌های درونی و وسوسه‌ها می‌بیند.

هوش مصنوعی: هر چقدر تلاش می‌کنم و برای پرواز آماده می‌شوم، اما در نهایت همه‌چیز مانند گم‌گشتگی و بی‌خود شدن است. نمی‌دانم چه چیزی مرا به این حالت کشانده است.

هوش مصنوعی: من همیشه باید بر روی دل شکسته‌ام خط بکشم، در میان غبار موی کسی که مثل صدا در حالم لرزش ایجاد کرده است.

هوش مصنوعی: تنها راهی که برای درمان دردهایم دارم، پشیمانی است. من مانند دستانی که به هم مالیده شده‌اند، احساس می‌کنم که در محافل خاصی‌ام.

هوش مصنوعی: کاش تصویر زیبایی‌ها از آیینه‌ام محو شود، زیرا با وجود پاکی و صفایی که دارم، تا زمانی که جوهر وجودم باقی است، دامن خود را از زیبایی‌ها پر کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من هم ظاهر و هم باطن خود را یکی می‌دانم و در هر جایی که باشم، مانند صدا، در عین حال که عریان هستم، چیزی را پنهان کرده‌ام.

هوش مصنوعی: زندگی مانند یک نمایشگاه است که در آن ما همگی نقش‌آفرین هستیم. در این مکان، چه کسی گل‌فروش است و چمن‌ها را به نمایش می‌گذارد؟ من گویای دیدن یک خواب هستم که به نوعی تعبیرش داده‌ام.

هوش مصنوعی: در میان خلوت و تنهایی، نمی‌توانم به معنای واقعی چیزی پی ببرم، جز اینکه در سکوت و دوری، صدای خوش عطر گل را می‌شنوم و با آن آشنا می‌شوم.

هوش مصنوعی: بسیار زمان طولانی خواهد گذشت تا از خودم خبر بگیرم، ولی من از دنیای محبت و زیبایی‌ها دور شده‌ام.

هوش مصنوعی: مرا به خاک بینداز تا پرده غبار از چشمانم کنار برود، اگر تو بیدارم نکنی، تا همیشه خواب خواهیم بود.

هوش مصنوعی: من را از ناتوانی‌هایم غافل مشو، زیرا در ضعف و ناتوانی‌ام، به نوعی بیشتر آسیب‌پذیر شده‌ام.