غزل شمارهٔ ۱۹۶۳

هوش مصنوعی: باز هم مانند بلبل، به خودم این اتهام را زده‌ام که در لذت زندگی غرق شده‌ام. در سایه‌ی گل، جایی برای خودم ساخته‌ام.

هوش مصنوعی: دل مانند آیینه‌ای است که حیرت و شگفتی را درون خود منعکس می‌کند، و من به دلیل ناتوانی نفس، ناگزیر به تأمل و فکر کردن پرداخته‌ام.

هوش مصنوعی: برای تو که وقتی موضوع را بفهمی، من از خودم دور شدم، نامه‌ای از حسرت و غم را به خوشبویی گل سپرده‌ام.

هوش مصنوعی: تا زمانی که زندگی وجود دارد، باید در هر مکانی دل ببندیم. در اینجا، من بر نمایش و جلوه‌های زیبای دیگران تمرکز کرده‌ام و از بعضی مسائل غافل شده‌ام.

هوش مصنوعی: صدا من را به بیرون از کوچه‌ی زنجیر نمی‌برد. اگر هم گیسوانت را به دست بگیرم، دل و احساس من به موهایت وابسته است.

هوش مصنوعی: من در این محفل دل‌شکسته مانند می‌ناکی هستم که از قبل از رفتن، خود را آماده‌ی خداحافظی کرده‌ام و نور و جلا ندارم.

هوش مصنوعی: از دل من بخشی وجود دارد که مانند کنترل یک موج دریاست و این نشان می‌دهد که همه‌چیز به یکدیگر متصل است.

هوش مصنوعی: دیروز احساس کردم که آزادی و تحمل، برای من سنگین و غیرقابل تحمل شده است. اگر روی زمین خوابیده‌ام، به این دلیل است که بار اعتماد و توکل به خدا را بر دوش دارم.

هوش مصنوعی: من برای گذر از مشکلات و ناتوانی‌ها، راهی را ایجاد کرده‌ام که مانند پلی است تا بتوانم به سادگی از روی سختی‌ها عبور کنم.

هوش مصنوعی: به خاطر یادآوری لطافت‌های تو، بهار در دل من شکوفا می‌شود. من گل‌هایم را چون دستار زیبای تو به سر می‌زنم.

هوش مصنوعی: رنگ‌ها به خاطر آتش وجودم در حال تغییرند و من نقش جدیدی از جام را خلق کرده‌ام که در دورهای مختلف تکرار می‌شود.

هوش مصنوعی: خط او اساس و بنیاد بی‌نظمی‌های من است. از ساقه یک گل، صد دسته سنبل برایم فراهم کرده‌ام.

هوش مصنوعی: در خیال خود، به جایی رفتم که در آن چشمی وجود دارد که زیبایی‌اش مرا سرمست کرده و رنگ ظرف شراب در آن فضا به تماشای من درآمده است.

هوش مصنوعی: می‌خواهم خودم را با یاد او مشغول کنم تا او مرا فراموش کند. من شعری سروده‌ام که موضوع آن به فریب و نادیده گرفتن است.

هوش مصنوعی: من در اوج عزت نیستم و دلنشینی که دارم، نتیجه تلاش و همت من است. همچون پرتو خورشید، به روشنی می‌تابم، اما در عین حال، روح خود را در قید و بندهای تنزّل قرار داده‌ام.