غزل شمارهٔ ۱۸۰۴

هوش مصنوعی: جوانی با شور و شوقی سرشار از زندگی گذشت و پیری نیز به دنبال او به آرامی حرکت کرد، در حالی که گوشش به صدای نازک و دلنشین زنگوله‌ای که به دامن جوانی می‌خورد، بود.

هوش مصنوعی: از پرواز نفس چیزی نمی‌دانم، اما می‌دانم که تلاش و آرزو تا زمانی که به شکست می‌انجامد، ادامه دارد.

هوش مصنوعی: من در خواب و خیال به اوج و بلندی رسیده‌ام. به هر حال، زندگی به دور خود می‌چرخد و هر فرد به اندازه وضعیت و حال خود از این چرخش بهره‌مند می‌شود.

هوش مصنوعی: برخیز و از اینجا خداحافظی کن، چون هر چیزی که در اینجا به دست آمد، تنها تجلی نفس است که در آیینهٔ حقیقت به نمایش درآمده است.

هوش مصنوعی: عشق، مانند آتش، حالتی ناتوان و سوزناک دارد که در نهایت تنها چیزی که از آن باقی می‌ماند، خاکستر است و تمامی وجودش در این سوختن محو می‌شود.

هوش مصنوعی: در دل شبستان دیوانگی، چه جایی برای زندگی و نشاط باقی مانده است! من در حیرت‌ام که اگر شعله‌های آتش بچه‌ها نبود، اینجا چگونه می‌توانست روشن و با حال باشد؟

هوش مصنوعی: بهار آمده و من در این باغ مشاهده می‌کنم که گل چه جایگاهی دارد. همانند آینه‌ای که نمایانگر ترس و دلهره این سال است.

هوش مصنوعی: من صدای نالهٔ دلم را ضبط می‌کنم و خودم را در آتش احساساتم می‌سوزانم تا شاید در دنیای تاریکی غرق شوم و لحظه‌ای سکوت مطلقی را تجربه کنم.

هوش مصنوعی: دولت و بی‌دولتی در زندگی به قدری سریع و ناگهانی تغییر می‌کنند که هر لحظه ممکن است خوشی یا ناخوشی به سراغ‌مان بیاید. زندگی پر از فراز و نشیب است و این تغییرات به گونه‌ای است که نیازی به اندیشیدن و زمان طولانی ندارد.

هوش مصنوعی: هر کسی که بخواهد وضعیت من را به هر شیوه‌ای تفسیر کند، من همچنان مانند سازی در حال نواختن ناله‌های خودم خواهم ماند، تا ابد.