غزل شمارهٔ ۷۷۰

هوش مصنوعی: تعیین و مشخص کردن چیزها فقط فریبی از تخیلات است، مانند اینکه یک نگین درخشان بخندد، اما نامی از آن وجود ندارد.

هوش مصنوعی: خلق در بی‌هدف بودن و سردرگمی به سر می‌برند، در حالی که همه خبررسان‌ها هستند و هیچ پیامی برای انتقال نیست.

هوش مصنوعی: دنیا پر از کمبودها و نواقص طبیعی است و به هر کسی که نگاه کنی، در زندگی‌اش چیزهایی کم دارد و کامل نیست.

هوش مصنوعی: نور یقین بر دل‌ها در این خانه‌ها تابیدن ندارد؛ این‌جا وضع و حال گل‌های جامه‌دار نیست.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس تا کجا می‌تواند به زیبایی و نازیدن گل‌های سبز در هند برسد، چرا که هیچ‌کس به زیبایی آن نیست.

هوش مصنوعی: دوستانی که به یکدیگر نزدیکند و همدل هستند، در خواب و بی‌خبری برایشان جایی نیست. هر کسی باید به ویژگی‌های خاص خود ارزش دهد، زیرا هیچ فردی مانند دیگری نیست.

هوش مصنوعی: در اینجا به ما گفته می‌شود که از روی بی‌توجهی، پرچم شادی را برافرازید و به شادمانی بپردازید، چون سایه و وجود بدون توجه و درک مناسب، ارزشی ندارد.

هوش مصنوعی: حریفان به خاطر خواب آلودگی تو حسرت می‌خورند، چون تو با یک لبخند یا یک حرکت ساده خودشان را شگفت‌زده می‌کنی، در حالی که آن‌ها برای داشتن چیزی که تو داری، آرزو می‌کنند.

هوش مصنوعی: هر جایی که باشی، چه در آسمان و چه در زیر زمین، آرامش وجود ندارد.

هوش مصنوعی: اگر احساس برتری و خودپسندی نشانهٔ زندگی است، باید بدانید که این حالت نمی‌تواند به سرزنده بودن شما کمک کند و شما باید خود را تسلیم و آرام کنید.

هوش مصنوعی: به سادگی زندگی کن و از نگرانی‌های وجودی دور باش، زیرا در این جهان، مسئولیت‌ها و الزامات خاصی بر دوش تو نیست.

هوش مصنوعی: من نیازی به گفت‌وگو ندارم، اما کلماتم فقط نمایش‌هایی از عالم هستند و از خودم نیستند.

هوش مصنوعی: تنها با قناعت می‌توان به معنای واقعی زندگی دست یافت، زیرا اگر انسان به خواسته‌های بی‌پایان خود توجه کند، در واقع خود را در بند می‌زند و نمی‌تواند از زیبایی‌های زندگی لذت ببرد.