غزل شمارهٔ ۱۶۰۹

هوش مصنوعی: مثل این‌که دانه‌های تسبیح را بر روی هم گذاشته‌اید، تا چه زمانی می‌خواهید قدم‌هایتان را بشمارید؟ چند نفس را با یکدلی و توجه غنیمت بشمارید.

هوش مصنوعی: هیچ فاصله‌ای میان اجزای زمان وجود ندارد، همه چیز در یک دایرهء واحد به هم متصل است.

هوش مصنوعی: کارهای دنیا همچون تصویر یک کاسه شراب است. لبخند بزنید و به جمال جهان نگاه کنید و زیبایی‌ها را درک کنید.

هوش مصنوعی: در زندگی، نقاط تاریک و روشن ایجاد شده‌اند که نشان‌دهنده مسیر زمان و تجربیات ما هستند. این تجربیات و یادداشت‌ها در زندگی ما به‌طور دقیق ثبت می‌شوند.

هوش مصنوعی: دیوانگی و شیدایی در جهان، مانند زینتی بر گردن افتاده است. نفس بکشید و در این میان، وجود و عدم را در نظر بگیرید.

هوش مصنوعی: به دنبال مرکز تحقیق برو تا دل‌باختگی از مکان‌های قدیمی تا حرم واقعی، به قدم‌های نادرست دچار نشود.

هوش مصنوعی: اگر تا وقتی که زندگی باقی است، به حساب و کتاب و حرص و طمع خود ادامه دهید، هیچ‌گاه به آرامش نخواهید رسید، مگر آنکه با دلی آرام و بی‌نگرانی در زندگی صرف کنید و به ارزش‌های واقعی مانند محبت و دوستی توجه کنید.

هوش مصنوعی: کدام قطره‌ای در این دریا می‌تواند بی‌ارزش باشد؟ همه اشتباهات ما را باید با لطف و بخشش تلقی کرد.

هوش مصنوعی: من به خاطر این که از خطر بگریزم، ناله و فریاد می‌زنم و از تو خواهش می‌کنم که به من کمک کنی. این علم و دانش که دارم، مرا به عرصهٔ شجاعت می‌کشاند.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند ارزش واقعی علم و عمل را فقط با ظواهر آن بسنجید. ما تنها یک نفس بیشتر نیستیم، پس خود را کوچک نشمارید.

هوش مصنوعی: صدای ساز حبابی که حاکی از فضولی ماست، به چه دلیل از پس پرده‌ها بیرون بیاید و نت‌های زیر و بمش را بشمارید؟

هوش مصنوعی: اگر هزاران سال از ابتدا تا پایان زمان را به هم پیوند دهند، باز هم تعلق من به این دنیا تنها به همین حالت ناپایداری است که همچون دود در هوا هستم.