برگردان به زبان ساده
داغ گل کرد بهار از اثر لالهٔ ما
سرمه گردید صدای جرس نالهٔ ما
هوش مصنوعی: بهار به خاطر جلوه‌های زیبای گل‌ها، حالت غمگینی به خود گرفته و صدای جرس را نیز مانند ناله‌ای از ما در می‌آورد.
محو جولان هوس گشت سر و برگ نمو
داشت پرگار هوا شعلهٔ جوالهٔ ما
هوش مصنوعی: زنان باغی که به دنبال خوشبختی و آرزوها هستند، در حال رشد و شکفتن هستند. آنها در فضایی پر از شعله‌های عشق و هیجان به سر می‌برند.
چند چون چشم بتان قافله‌سالاری ناز؟
اثر روز سیاه است به دنبالهٔ ما
هوش مصنوعی: چند نفر از افراد زیبا و دل‌فریب در مسیر حرکت ما، مانند راهنمایان کاروان هستند و زیبایی آنها به قدری است که اثر آن بر روی روزهای تاریک و غمگین احساس می‌شود.
با همه جهل گر از زاهد و مکرش پرسی
سامری نیست فسون قابل گوسالهٔ ما
هوش مصنوعی: هرچند که زاهدان از جهل خود می‌گویند و حیله‌هایی دارند، اما سامری توانایی فریب دادن ما را ندارد، زیرا ما حقیقت را در می‌یابیم و به گوسالهٔ طلایی توجهی نداریم.
عاقبت همچو چنار از اثر دست دعا
آتش آورد برون زهد کهن‌سالهٔ ما
هوش مصنوعی: در نهایت، مانند درخت چنار، دعا و نیکی‌های ما اثر خود را نشان می‌دهد و بر افراز آتش از زهد و دیانت قدیمی ما می‌افزاید.
بر سیه‌بختی خود ناز دو عالم داریم
سایه دارد مژه‌ات بر سر بنگالهٔ ما
هوش مصنوعی: ما بر بداقبالی خود مغروریم و این غرور تحت سایه مژه‌های توست که بر سر زندگی ما افتاده است.
همچو شمع از چمن آیینه ساغر زده‌ایم
گر رسد رنگ به پرواز شود هالهٔ ما
هوش مصنوعی: ما مانند شمعی هستیم که در باغ درخشش ساغر را به خود جذب کرده‌ایم. اگر رنگی به ما برسد، به پرواز درخواهیم آمد و شکوهی خاص خواهیم یافت.
آب باید شدن از خجلت اظهار آخر
عرقی هست گره در نظر ژالهٔ ما
هوش مصنوعی: آب باید از شرم، چون آخرین قطره عرقی در نظر باران ما نمایان شود.
درِ نُه بیضهٔ افلاک شکافی بیدل!
تا به کام تپشی بال کشد نالهٔ ما
هوش مصنوعی: در دنیای آسمانی، بیدل تلاش می‌کند صدای ناله‌های درونش را به گوش دیگران برساند، تا شاید آرامش و شوری به دل او و دیگران ببخشد.
