غزل شمارهٔ ۱۳۱۷

هوش مصنوعی: گروهی که به هنر اهمیت می‌دهند، در آینه‌ها عیب و نقص‌هایی دیده‌اند که نشان می‌دهد جوهر و حقیقت خود را گم کرده‌اند.

هوش مصنوعی: شجاعت و اراده‌ی کسانی را که در فقر به سر می‌برند، ستایش کن، زیرا آن‌ها به خاطر آرزوهایشان، صف محشر را شکسته‌اند.

هوش مصنوعی: در جلال و شکوه جنون، آرزوی رسیدن به مقام و مکانی چون تخت جمشید را داریم، زیرا دیوانگان و وطن‌پرستان، در حالی که وضعیت و شرایط به ایشان فشار می‌آورد، به دنبال افتخار و هویت خود هستند.

هوش مصنوعی: طمع و حرص به نوعی بیماری هستند که هیچ درمانی برایشان وجود ندارد. حرص مانند صفرای تلخی در دل انسان است که باعث نابودی و آسیب می‌شود.

هوش مصنوعی: در جمعی که موسیقی آن باعث آسیب به سلامتی است، آرامش از دلی که بارها شکسته شده، دور است.

هوش مصنوعی: فرصت کوتاه است و نمی‌تواند به درد و غم ما خاتمه دهد، چرا که در گیرودار شکست و افت، دیگر هیچ چیزی سالم نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: تغییر وضعیت ما باعث بروز ترس و نگران می‌شود، مثل اینکه گل‌ها به خاطر شرایط سخت، رنگشان را از دست داده‌اند.

هوش مصنوعی: از گردن من چیزی جز ناتوانی برنمی‌خیزد و شکاف دوستی‌ام نیز به خاطر درد و زخم است.

هوش مصنوعی: اندیشه‌های ما همچون غباری است که بر دل نشسته و در هزاران آینه، شکسته و تکه‌تکه شده است.

هوش مصنوعی: شبانگاهان، کسانی که بارها را حمل می‌کنند، به خاطر نفس‌هایی که مانند برق می‌زند، دچار سردرگمی هستند و در عالم دیگر، سکوت و خلوتی را تجربه کرده‌اند.

هوش مصنوعی: در آسمان، غبار چشم‌های تلاش و آرزو به وجود نمی‌آید و عاشقان با چشمان خود، همچون دامن مژه‌ها، از سختی‌ها و مشکلات گذشته‌اند.

هوش مصنوعی: هیچ‌ کس نمی‌تواند به زیبایی‌های تو دست یابد؛ گل‌های این باغ چقدر آسیب‌پذیر و شکستنی هستند.

هوش مصنوعی: ما و تو در اینجا ناامیدیم و از این دریا تنها قطره‌هایی داریم که همه آن‌ها در حقیقت قطعاتی از گوهرهای شکسته هستند.