غزل شمارهٔ ۱۹۸۸

هوش مصنوعی: از خیال تو، قلب بی‌کینه‌ام به شدت می‌ترسد و تصویر تو برای او مثل سیلابی است که خانهٔ آینه‌ام را پر می‌کند.

هوش مصنوعی: آینه‌ام به قدری صاف شده که دیگر هیچ کدورت و غباری در آن نیست. این صاف بودن باعث می‌شود که رازهای دل من، تصاویری را درون سینه‌ام به نمایش بگذارد.

هوش مصنوعی: به دنبال نظم و ترتیب هستم و از عمق این نظم، معانی ارزشمندی به دست می‌آورم. در این مسیر، تلاش و کوشش من کلید ورود به گنجینه‌ای پر از دانش و اطلاعات است.

هوش مصنوعی: کودک اشکم، نشانه‌ی آزادی من بی‌تابی است، بی‌نگرانی از ترس یا امید روز شنبه و جمعه.

هوش مصنوعی: حیرت و شگفتی ناشی از قوانین و اصول موجود در ذهن من بسیار جالب است، تا جایی که هر بار که با دقت فکر می‌کنم و به عمق آن می‌روم، مثل یک کتابی هست که ورق می‌زنم و به کشف‌های جدیدی در آن می‌رسم.

هوش مصنوعی: آرزوهایم چنان عمیق و دردناک شده‌اند که ناخن‌هایم آسیب دیده‌اند. حالا باید مانند جغدی درون سینه‌ام پرسه بزنم و جست‌وجو کنم.

هوش مصنوعی: تیغ چوبی در برابر آتش توانایی مقابله ندارد، پس ای ستمگر، به خاطر کینه‌ای که در دلم دارم، از من دوری کن.

هوش مصنوعی: فقط چیزهای بی‌ارزش قادر به نمایش نور و زیبایی نیستند، بلکه من که در هر جا زیبایی را منعکس می‌کنم، همانند یک آیینه‌ام.

هوش مصنوعی: تا کجا می‌توانم از خودم بیرون بیایم؟ عزم و تلاش من در حال ذوب شدن است، در حالی که نگرانی‌ها و اضطراب‌ها نفس‌هایم را به تنگی انداخته‌اند.

هوش مصنوعی: از درد و ناراحتی‌هایم، جسمم به حالت استیصال درآمد و در این وضعیت، بارانی از آسمان به عنوان تسکین بر تن ساده‌ام نازل شد.