غزل شمارهٔ ۱۸۰۸

هوش مصنوعی: وقتی کسی متوجه زیبایی و جذابیت چشمانش می‌شود، لذت و خوشی او عمیق‌تر و پنهان‌تر از خواب و آرامش خود اوست، مانند جوش و خروش شراب در جامش.

هوش مصنوعی: آنانی که به زیبایی او علاقه‌مندند، برای آنکه بخواهند به او نزدیک شوند، به خاک او احترام می‌گذارند. از شانه‌ی او نپرس که این عشق از کجا آغاز می‌شود و به کجا می‌رسد.

هوش مصنوعی: تصور او در چشمان حیرت‌زده‌ام ساکن است و می‌ترسم که حرکت مژه‌هایش به او آسیب برساند.

هوش مصنوعی: به خاطر شوخی و لطافت آن جلوه، مثل آیینهٔ شبنم، نگاهی در چشمانم نیست که مرا گیج و شگفت‌زده کند.

هوش مصنوعی: صبح با لبخند خود به تو امید می‌دهد و اگر بتوانی آن را به دست‌آوری، با صد دعا از نفرینش دوری کن.

هوش مصنوعی: اگر این نوع از خودبزرگ‌بینی و ناز را که من مشاهده کردم، به کام خودم باشد، پس چه مشکلی در داشتن لعل و جواهر خودخواهی‌اش وجود دارد؟

هوش مصنوعی: در اینجا بیان می‌شود که چقدر دشوار است که دل را در انضباط و کنترل خود نگه‌داریم، زیرا حتی اگر موانع و مشکلاتی مانند سنگ‌های سخت وجود داشته باشد، باز هم می‌توانیم آرامش را حفظ کنیم.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی او در خانه‌ای که پر از آیینه است، نور افکن باشد، مانند این است که پرتوهای خورشید از در و بام آن خانه جاری می‌شود و به جوش و خروش درمی‌آید.

هوش مصنوعی: نه فقط در دل آئینه، که رنگ و زیبایی به صورتش می‌خندد، بلکه در آغوش جواهرات هم لبخند و شادی را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: چرخش و گردش در دشت و دمن آنقدر شادی‌انگیز است که بوی گل در غنچه‌ها متحول می‌شود و به نوعی در می‌آید.

هوش مصنوعی: در آن جمعی که زیبایی دنیا جلوه‌گری می‌کند، ساقی آسمان، شراب جاودانه‌ای را می‌ریزد که شربت آن به مانند خورشید و ماه مسحورکننده است.

هوش مصنوعی: از نخل آن قد دل‌انگیز نگاه کن که به خاطر سنگینی دو بادام، شاخ ابرویش خم شده است.

هوش مصنوعی: امید به دیدار او دشوار است، زیرا درد دوری به جان می‌زند و در حالی که قلب هنوز می‌تپد، پیغام عشقش در دل وجود دارد.

هوش مصنوعی: نوک انگشت اشاره‌اش با چشم می‌گوید که باید از صیادی که چون خورشید در دامش گرفتار شده‌ای، دوری کنی.

هوش مصنوعی: علاقه‌مند به عشق هرگز نمی‌تواند آرامش پیدا کند، چرا که مانند نبضی که در آخرین لحظه‌ها به تپش خود ادامه می‌دهد، همواره در جستجوی احساسات و حرارت زندگی است.