غزل شمارهٔ ۲۰۸۱

هوش مصنوعی: مدتی از تو دور می‌شوم، اما دوباره برمی‌گردم و به دور تو می‌چرخم.

هوش مصنوعی: وجود من به گرداگرد زیبایی و جذابیت تو می‌چرخد، چه در دشت و چه در باغ. هر کجا که عشق و محبت تو بدرخشد، من به سوی آن می‌روم و جادو و سحرت مرا مجذوب می‌کند.

هوش مصنوعی: بدون تو، در دنیای ماده و امور روزمره برایم چه معنایی دارد؟ من به خاطر عشق و زیبایی حضورت، در این دریای زندگی مثل موجی حرکت می‌کنم.

هوش مصنوعی: مقصد دیگری برای پرواز و کمال وجود ندارد، هدف من تسلیم و وفاداری به این زمین است. من در این مرحله به سمت تو حرکت می‌کنم.

هوش مصنوعی: در دل من، احساسات و دغدغه‌هایم آن‌چنان شدید شده که دیگر نمی‌توانم آنها را پنهان کنم. در حالی که کسی را برای رازهای درونم نمی‌یابم، مدام در کنار در تو قدم می‌زنم و انتظار دارم به من توجه کنی.

هوش مصنوعی: در میان عدم و نیستی چیزی نمی‌یابم، اما هر چقدر هم که تلاش کنم و فکری کنم، باز هم به دور خودم می‌گردم و به بن‌بست می‌رسم.

هوش مصنوعی: این ابراز احساسات نشان می‌دهد که با وجود فاصله و جدایی، تأثیر وجود تو و خبرهایت بر من چنان جذاب و دلنشین است که مرا به سوی خود می‌کشد. من با شوق و اشتیاق به دنبال خبرها و نشانه‌های تو هستم.

هوش مصنوعی: دل شیدای من در پی وصل توست، هر جا که می‌روم، یاد تو و نامه‌ات را به همراه دارم. چه کنم که این انتظار و شوق جانکاه است؟

هوش مصنوعی: با قطره‌ای از عرق شرم، غبار احساساتم را بزدای، زیرا من در جست‌وجوی دل گم‌شده‌ام، و به دنبالت می‌گردم.

هوش مصنوعی: بیدل، نگران نباش و شکایت نکن، زیرا من بدون هیچ تلاشی فقط یک قدم دیگر برداشته و به سمت تو می‌آیم، بی‌درد و آرام.