غزل شمارهٔ ۱۴۱۹

هوش مصنوعی: به دلیل حرص و ولع زیادی که برای کسب ثروت و دانش داری، در نهایت به خواب ابدی خواهی رفت و این طمع تو مثل یک نگین زیبا بر روی قبرت خواهد درخشید.

هوش مصنوعی: تنها چیزی که از تلاش‌های بی‌ثمر به دست می‌آید، پشیمانی است. مانند کشت‌کاری که در زمینی خشک و بی‌حاصل زحمت می‌کشد، هیچ نتیجه‌ای نخواهد داشت. دیگران در زمین‌های خود می‌توانند به خوبی کار کنند و به ثمر برسند، اما آنچه تو به دست می‌آوری تنها ندامت خواهد بود.

هوش مصنوعی: وقتی شمع در این درد و رنج غرق می‌شود، آزادی و رهایی دیگر چه خیالی می‌تواند داشته باشد، از جایی که به آن ابراز وجود نمی‌کند.

هوش مصنوعی: امروز به خاطر تأثیر شجاعت و غرور رستم، مردی وجود دارد که خود را بزرگتر از آنچه هست نشان می‌دهد و به کارهای کوچک و بی‌اهمیت می‌پردازد.

هوش مصنوعی: در هر تکه از زمین، دو نوع حالتی که به سرخوشی و مستی مربوط می‌شود، وجود دارد و تنها با قدرت تقوا نمی‌توان این حالت عمیق و ریشه‌دار را از بین برد.

هوش مصنوعی: زاهدان به خاطر داشتن نفس‌های بی‌تاب و آشفته، در سوگ این دل‌سوخته‌ها چنان غمگین‌اند که نمی‌توانند موی خود را بپرسند.

هوش مصنوعی: ما فریاد می‌زنیم که نتوانستیم به حقیقت دست پیدا کنیم و این نفس، که به دل نزدیک شده، راز سختی را پنهان می‌کند.

هوش مصنوعی: ما مانند غنچه‌ای بودیم که در جمع دوستان و آشنایان، دل‌خوش بودیم، اما اکنون این مشکل و درد درون‌مان آشکار شده و ما را از میان آن‌ها جدا کرده است.

هوش مصنوعی: در دل هیچ آرزویی را به خاطر نمی‌فشرد، زیرا وقتی فرصتی پیش می‌آید، هر سبزه‌ای که ریشه‌اش را در آب جاری فرو می‌برد، زندگی و رشد می‌کند.

هوش مصنوعی: در زندگی با مشکلات و دشواری‌ها روبرو هستیم و با گذر زمان به تجربه و دانش بیشتری می‌رسیم. به همین خاطر، نمی‌توانیم به راحتی با احساسات و وابستگی‌هایمان خداحافظی کنیم.

هوش مصنوعی: بیدل، نه در این دنیا قرار دارد و نه در دنیای دیگر. تیر تو از هفت کمان به هدف نشسته است.