غزل شمارهٔ ۲۳۵۶

هوش مصنوعی: امروز در دی‌ماه، یاد خاک را فراموش کرده‌ایم. در دنیایی که هستیم، شاد و خوشحالیم.

هوش مصنوعی: در کوه آتش‌زایی وجود دارد، و در باغ، رنگ‌های واقعی پیدا می‌شوند. اما ما با این کالای دروغین و بی‌ارزش، در هر معامله‌ای شراکت کردیم.

هوش مصنوعی: چشم‌های زیبا و پر از احساس کجا هستند و دل ما با این آرزوها و دردها در کنار هم بود.

هوش مصنوعی: اجزای وجود ما از شوخی و بازی به هدر رفت و نابود شد، و اگر لحظه‌ای درنگ می‌کردیم، می‌توانستیم به آرزوی خود برسیم.

هوش مصنوعی: عشق باعث شد که ما به جایگاه‌های بلندتری برسیم و خیال‌های زیبای زیادی را در خود پرورش دهیم، اما در بازی سرنوشت، شانس‌های زیادی نصیب ما نشد.

هوش مصنوعی: در جمع‌ دوستان، ما کمبود رسم حضور و غیبت را احساس می‌کردیم و این محفل صمیمانه، از پاسخ‌گویی به خوش‌آمدگویی‌ها بی‌نیاز بود.

هوش مصنوعی: ما از وابستگی‌ها رها شدیم و به طبیعت واقعی‌مان نزدیک‌تر شدیم. حالا به نظر می‌رسد که مثل این بود که هیچ جنب و جوشی نداشتیم و مثل اجسام بی‌جان بودیم.

هوش مصنوعی: فطرت ما را دیوانه نامید، چون حقیقت را در خواب غفلت دیدیم، همانطور که تصویر بالای پرنده‌ای افسانه‌ای، بدون دانایی و آگاهی، در ذهن ما نقش بسته بود.

هوش مصنوعی: اگر امروز از ما غفلت شود، از چه کسی می‌توانیم شکایت کنیم؟ قبلاً هم هیچ‌کس را در یاد نداشتیم.