غزل شمارهٔ ۲۱۹۶

هوش مصنوعی: من مانند سنگی سوزان هستم که در فکر و کار خود غرق شده‌ام. با وجود اینکه چشمانم بسته است، همچنان در انتظار می‌سوزم.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم برای خودم تلاش کنم و توقعی از دیگران داشته باشم، بلکه می‌خواهم با سوزاندن دردهایم، احساساتم را خالص‌تر کنم تا زندگی‌ام از ابهام و غبار دور شود.

هوش مصنوعی: در لحظات شگفت‌انگیز و نادر، امکان به وقوع نمی‌پیوندد و مانند آتش که به ناگاه شعله‌ور می‌شود، من نیز بی‌اختیار و با جرات دچار سوختن می‌شوم.

هوش مصنوعی: اگر در آرامش به سر می‌برم، وقتی که در جمع حاضر می‌شوید، چهره‌ای را نشان بدهید. من ابتدا خودم را می‌سوزانم تا شما راحت باشید.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم چه شعله‌ای در دل من است که هر جا می‌روم، چشمم به خودم می‌افتد و می‌سوزم.

هوش مصنوعی: من به آرامی در حال حرکت هستم و از دوست عزیزم وداع می‌کنم. به هر دل داغ‌دار و آسیب‌دیده‌ای که نگاه می‌کنم، یاد و یادگار خودم را به یاد می‌آورم و در آتش این یادها می‌سوزم.

هوش مصنوعی: در این باغ عبرت، زمان در دست ماست و تلاش‌های ما بی‌فایده است، مانند رنگ‌های بهار که خود را می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: در خلوت خودم نه نوری دارم و نه موسیقیی برای سرور. مانند شعلهٔ شمعی هستم که در هر جا می‌درخشم و در مکان خودم می‌سوزم.

هوش مصنوعی: ناله‌ی نی حالتی از آرامش و خواب ندارد، نفس‌ها در پی نی سوار بر دوش خودم می‌سوزند.

هوش مصنوعی: زندگی در دنیا پر از غفلت، شبیه به شعله‌ای است که در خود سوزانده می‌شود. در حالی که در آغوش آن شعله هستم، از خودم دور می‌شوم و در این تضاد گیج و حیران هستم.

هوش مصنوعی: من در انتظار آرزوهای خودم هستم و وقت خود را صرف تماشای آن‌ها می‌کنم. ذهنی دارم که درگیر افکار خودم است و در این کشمکش، خودم را می‌سوزانم.

هوش مصنوعی: به من نگو که آهنگ‌های دلشکسته و غمگین را بشنوم، چرا که من به خاطر خجالتی که از خودم دارم، همچون سنگی بدون حرارت و احساس، در درون خود می‌سوزم.