غزل شمارهٔ ۱۹۶۰

هوش مصنوعی: من به اندازه‌ای در آینه به تماشا نشستم که نتوانسته‌ام چهره‌ات را درست بشناسم.

هوش مصنوعی: اگر در این دنیای تاریک نوری وجود دارد، همانند شعله‌ای از شمع است که من آن را از دست داده‌ام.

هوش مصنوعی: به خاطر نگاه پرقدرت و متمرکزی که دارم، هیچ چیزی نمی‌تواند به من برسد و دنبالم بیفتد.

هوش مصنوعی: دوری یار و تحمل آن واقعاً سخت و دشوار است. از شرم و خجالت، این احساس را دارم که نتوانسته‌ام به درستی با این وضعیت کنار بیایم.

هوش مصنوعی: آرزو می‌کنم که به خاطر جستجو و تحقیق‌های زیادم، همچون پروانه‌ای بسوزم و به اوج برسم، اما در عوض، گویی که فقط قفسی برای یک فاخته‌ام.

هوش مصنوعی: من داستانی بلند و پرباوری را درباره‌ی زود بیدار شدن، بر اوج آسمان نوشته‌ام و این داستان را از نفس خود ساخته‌ام.

هوش مصنوعی: در اینجا بیان شده که شرم و شگفتی به قدری زیاد است که باعث می‌شود فرد از خواب آلودگی بیدار شود و به ابزارهای خود، که مانند تیغ‌های تیز هستند، نگاه کند. این بیت نشان‌دهنده‌ی حالتی از آمادگی و توجه به زوایای پنهان زندگی است.

هوش مصنوعی: فرصت دلربایی مانند حباب، اینقدر دوام ندارد. من سرم را با افتخار بالا نگه‌داشته‌ام و به خودم می‌بالم.

هوش مصنوعی: وجود و هستی به انسان می‌آموزد که گاهی باید از خودگذشتگی کند. من برای مدتی کوتاه، با تمام وجودم پل ارتباطی با دیگران ساخته‌ام.

هوش مصنوعی: بیدل، این بار سنگینی که بر دوشم گذاشته‌ام، مژه‌ام را به قدری پایین آورده‌ام که خم شود.