غزل شمارهٔ ۶۹۱

هوش مصنوعی: طوفان امروز در بیابان نشانه‌ای از قیامت به راه انداخته است و موی بی‌سر و پا، مانند گردنی افراشته، به نمایش درآمده است.

هوش مصنوعی: ما در سپیده‌دم، جان خود را به آسمان‌ها رسانده‌ایم، بدون اینکه به هیچ چیزی تکیه کنیم، مانند این است که چادر ما را از مکان معلوم و مشخصی برچیده‌اند.

هوش مصنوعی: در آغاز، آیینه‌ای از شرم و نیکی برای خود داشت که به خاطر مصلحت، هیچ‌کس را جز خود ما معرفی نکرده است.

هوش مصنوعی: تا همیشه باید حسرت دیدار را به دل داشت و تنها می‌توان به چشم‌های مستی در این بیابان، نرگس‌هایی به یادگار کاشت.

هوش مصنوعی: زمانی که به سرنوشت خود فکر کردم، متوجه شدم که این افکار بی‌اساس، به نوعی لطافت و زیبایی به من بخشیده‌اند. در واقع، این افکار شک و تردید را به وجود آورده‌اند.

هوش مصنوعی: من تنها یک قطره بودم، اما به دلیل محدودیت‌های جسمی و دنیایی که در آن هستم، زمان زیادی را در غبار و مشکلات سپری کرده‌ام.

هوش مصنوعی: باد به‌طور کامل شکل پرنده‌ای خیالی به نام عنقا را به خود گرفت و تصویر عدم را به طرز جذابی به نمایش گذاشت. اما در این میان، کسی این کادر را واقعیت پنداشته است.

هوش مصنوعی: عشق ما مانند دانه‌ای ریشه‌دار در دل زمین کاشته شده و در طلب مژگان تو بی‌وقفه گام برمی‌دارد و از هیچ چیزی خجالت نمی‌کشد.

هوش مصنوعی: کسی نمی‌تواند در این دنیا که تنگ و محدود است، به راحتی جا بگیرد و زندگی کند، مگر اینکه به دنیای بی‌نهایت و عدم فکر کند. در واقع، این دنیا به اندازه‌ای کوچک است که جایی برای دل و احساسات نمی‌گذارد.