غزل شمارهٔ ۲۲۷۱

هوش مصنوعی: بهار جدیدی را آغاز می‌کنم و می‌خواهم گل‌های تازه‌ای بکارم و با زیبایی تو، دنیای تازه‌ای بسازم.

هوش مصنوعی: هرگاه موهایم از فرسودگی و پژمردگی به حالت افسردگی درآید، مزارم (محل آرامش من) دچار حیرت و شگفتی می‌شود. از این رو، با تبسم‌هایم می‌توانم به دنیایی که مرده به نظر می‌رسد، زندگی دوباره ببخشم.

هوش مصنوعی: در جایی که آسمان و زمین سیراب از شوق و مستی هستند، به کجا می‌توانم بروم و ساغری دیگر پیدا کنم؟ توجهی به آن چشم‌های سرمست بینداز و از آن‌ها الهام بگیرم.

هوش مصنوعی: دل و جانم به شوقی عمیق پر از عشق به توست، تا جایی که دوست دارم در برابر پای تو به زمین بیفتم و به تو ادای احترام کنم.

هوش مصنوعی: اندیشه آن معشوق با قامت زیبا، مرا به اینجا کشانده که اجازه دهم تا من نیز شعری زیبا و دلنشین بسازم.

هوش مصنوعی: حیا و زیبایی من مانند جامی است که مسئولیت‌های زیادی را بر دوش من می‌گذارد. وقتی بر روی زمین می‌افتم و سرم را به عقب می‌چرخانم، اگر مژگانم را بالا کنم، معنای آن چه خواهد بود؟

هوش مصنوعی: در نامه‌ام مانند کاغذی که آتش گرفته، نقاطی واضح و مشخص ایجاد می‌شود تا به کمک آن، کسی را پیدا کنم که نامه‌ام را به او برساند.

هوش مصنوعی: هر کجا که آینه‌ای ببینم، به خاطر کسی که به زیبایی و ناز می‌بالد و در عین حال بی‌تفاوتی می‌کند، خود را بی‌نیاز و بی‌حساب می‌کنم.

هوش مصنوعی: من اشکی را که در دل دارم، به توفان می‌آورم و از غم و حسرتی که در وجودم وجود دارد، شور زندگی را به صدای امواج دریا تبدیل می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر عشق بی‌دلی برپا شود، من همچون شمع آن‌قدر سر به زیر می‌آورم که پاهایم را بر سرم بگذارم و ناز کنم.