غزل شمارهٔ ۶۹۳

هوش مصنوعی: تنها ذره‌ای از دقت و توجه کافی است تا خورشید نیز از آینه برای درخشش و تجلی خود بهره ببرد.

هوش مصنوعی: دل خوش نکرده که زندگی چه لذت‌هایی دارد، زیرا که زیر آسمان، گوهرها شکسته و آینه‌ها کدر و زنگ زده‌اند.

هوش مصنوعی: این دنیا و پدیده‌های آن، نقص و عیب دارند و نمی‌توانند به طور کامل بی‌عیب باشند. اما خالق اصلی و حقیقتی که آنها را خلق کرده، کیفیت خاصی داشته و در آفرینش خود از کمال و زیبایی استفاده کرده است.

هوش مصنوعی: در هر جهت و شکلی، احساس شگفتی و حیرت وجود دارد. قانون دل‌سوزی و درد درونی چقدر پیچیدگی و راز دارد.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از حالت شگفت‌انگیز و وجد عمیق ناشی از حضور واقعی آگاه نیست، مانند اینکه هزار جام پر از شادی و نشاط وجود دارد.

هوش مصنوعی: تصویرهایی که در قلب انسان نقش می‌بندد، تنها خیالی بیش نیستند. آینه هم هر چیزی که در خود دارد، از واقعیت دور است و به نوعی از آن خجالت می‌کشد.

هوش مصنوعی: ای کسی که به دلیل نادانی و سادگی خود در آرامش به سر می‌بری، تو که مانند سایه‌ای از یک ددرخت نازک و بی‌ثبات بر زمین افتاده‌ای، درک نکرده‌ای که زندگی‌ات از اساس نااستوار است.

هوش مصنوعی: حلقه‌ای که بر زمین قرار دارد، نشان‌دهنده‌ی زانوهایی است که به خاطر سجود و عبادت خدا فرود آمده‌اند. به‌نظر می‌رسد این حلقه به طریقی از محبت و عشق به محبوبی در دل صحبت می‌کند و نشان‌دهنده‌ی ارتباطی عمیق با معشوق است.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه دل و دیده‌ام از درد و غم پُر شده و اشک می‌ریزم، همچنان نمی‌دانم که عشق چه آزارهایی به من رسانده است.

هوش مصنوعی: بیدل، کمی از دل خود را باز کن تا بتوانیم بفهمیم این شعر جدید چه رازهایی در خود دارد.