غزل شمارهٔ ۱۹۶۱

هوش مصنوعی: بدون ابزار و امکانات، به خاک ادب نشسته‌ام و در سایهٔ تفکر، یاد او را در دل دارم.

هوش مصنوعی: فریاد ما که از درد و رنج پر است، واقعا قابل شنیدن و درک است، مانند نغمه‌ای که از ساز شکسته‌ای به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: ای کاش تلاشی بی‌فایده به ما می‌داد، بالی که دارم باعث شده است تا در حیرت و ناباوری‌ام بشکنم.

هوش مصنوعی: گوشی که صدای ما را بشنود کجاست؛ وقتی که درد و غم دل‌های خسته‌ام به یأس و ناامیدی می‌انجامد.

هوش مصنوعی: ما در کنار هم هستیم و مانند حواسی هستیم که در آغوش یکدیگر قرار گرفته‌اند، همانند گل‌هایی که به این رشته دسته‌ام چیده شده‌اند.

هوش مصنوعی: من از ابراز نیاز و خواسته‌ای که برایم ناشناخته است، خجالت می‌کشم، زیرا از این جانب گذشته و به سوی افلاک رفته‌ام.

هوش مصنوعی: اینها نتیجهٔ دشواری‌های زندگی است که از ترس مرگ و فکر کردن به قیامت رها شده‌ام.

هوش مصنوعی: از بیدل نپرس، چرا که راه صاف و همواری وجود ندارد. تو بدون چروک و ناپاک‌تر از نفس خود، دامن‌ام را پاره کرده‌ای.