غزل شمارهٔ ۸۲۳

هوش مصنوعی: دل سادگی داشت و به خاطر افکار ناپخته‌اش در حیرت بود، تصویر آرامی را در آینه مشاهده می‌کرد.

هوش مصنوعی: اگر آرزو نبود، زندگی به هرج و مرج و نگرانی نمی‌انجامید؛ مانند ماهیانی که تشنه‌ی قلاب‌اند و در جستجوی خواسته‌های خود هستند.

هوش مصنوعی: از نحوه ابروهای تو متوجه شده‌ایم که این زیبایی و فریب که در چهره‌ات مشاهده می‌شود، ناشی از زیبایی طبیعی و نرم بودن توست.

هوش مصنوعی: دل امروز به خاطر صفای صبحگاهی از شادابی گلایه می‌کند، در حالیکه همین دل در تاریکی شب هم دارای سروری و خوشی بوده است.

هوش مصنوعی: ما به خاطر پرهیز از تمایلات بیهوده، بی‌فایده از خود مایه گذاشتیم و در صدای بال پرنده‌ای که زخمی شده بود، پیامی از آرامش و آسایش وجود داشت.

هوش مصنوعی: دل را پاک کردن از هر چیز ناپسند، همچون آئینه‌ای است که زیبایی را به نمایش می‌گذارد. در این حال، حیرت و شگفتی مانند لباس احرام، گویای آماده شدن روح برای سفر معنوی و کشف زیبایی‌هاست.

هوش مصنوعی: اگر شخصی نتواند پرواز کند و فقط انتظار داشته باشد، نشان‌دهنده‌ی ناتوانی اوست. در اینجا هر کسی که به اندازه‌ی توانش آرامشی داشته باشد، در واقع نتوانسته است به اوج برسد و فقط در یک وضعیت بی‌تحرک به سر می‌برد.

هوش مصنوعی: در پنهان اشک من، در نهایت حسرت دل، قطره‌ای از رنگ شکرآگین به زمین افتاد و برای طبعش مانند جامی، روحیه و صفایی یافت.

هوش مصنوعی: وقتی که به خاطر حیا و از روی ادای دین، همانند آبی که از عرق انسانی جاری می‌شود، ایثار کردیم، هر کس به دلیل خجالت نتوانست سهم خود را ادا کند.

هوش مصنوعی: بیدل به خوبی می‌داند که طبع انسانی چقدر به شهرت و محبوبیت علاقه‌مند است. حتی در تلاش‌هایی که بعضی افراد برای دست‌یابی به نام و آوازه دارند، سنگ‌ها هم در آرزوی شناخته شدن هستند. این نشان می‌دهد که اشتیاق به مشهور شدن چقدر در وجود انسان‌ها و حتی چیزهای دیگر ریشه دوانده است.