غزل شمارهٔ ۲۲۶۰

هوش مصنوعی: نمی‌توانم دلی را که در آن می‌تپد، از خودم دور کنم. مانند رنگ قطره خونی که رفته است، برایم روشن است که این حس چه عمقی دارد.

هوش مصنوعی: چه تصرف شگفت‌انگیزی در وحشت که همچون پر طاووس، در آینه می‌خوابد و من در حیرت مانده‌ام.

هوش مصنوعی: من در حیرت و سرگیجه‌ام، ناله‌ام مانند برق در آسمان می‌زند و دردی را احساس می‌کنم که همچون عشق، در وجودم می‌سوزد و در عین حال با لباس‌های گوناگون، خود را در معرض هجوم احساسات قرار داده‌ام.

هوش مصنوعی: در مورد وضعیت و حال من هرگز از قدرت و توانایی‌هایم سؤال نکن، زیرا حال و هوای من به قدری دشوار است که نشانه‌هایی از ناتوانی در من وجود دارد.

هوش مصنوعی: دشت وسیع آزادی، به من جنون می‌دهد و من از خاکی که به آن وابسته‌ام، نمی‌توانم رها شوم.

هوش مصنوعی: خاتم دیگری نبود که نشانی از راحتی و آسایش در میانه آبله‌هایم بگذارد، پس نام من را بر دوش بی‌قراری‌ام گذاشتند.

هوش مصنوعی: وقتی که صبح فرا برسد و پروازم از آسمان بگذرد، چگونه ممکن است که از قفس خارج شوم و در آزادی پخش شوم؟

هوش مصنوعی: من به هزار رنگ زیبای طاووس تبدیل شدم، اما آتش بی‌روغنی که در وجودم است، مرا به روشنایی نمی‌کشاند.

هوش مصنوعی: نفس انسان ارزش آن را ندارد که برایش خود را بفروشد و به خاطر آن از چیزهای باارزش زندگی چشم‌پوشی کند، زیرا همان‌طور که صبح روز را آغاز می‌کند، می‌تواند دنیای جدیدی را برای من بسازد.

هوش مصنوعی: با اندیشه‌ای عمیق، مشکل وجودی‌ام حل شد و نبودن به صورت خاک بر زمین ریخت، به خاطر فشاری که اشک‌های چشمانم بر آن وارد کرد.

هوش مصنوعی: اگر در روند تحقیق و جستجو، ذهنم به وضوح و روشنی برسد، چنان غرق در آن می‌شوم که نمی‌توانم خودم را پیدا کنم و از خود خارج می‌شوم.

هوش مصنوعی: من هنوز از وابستگی‌هایم نکاسته‌ام و در این دنیا فقط صدای ناله‌ام به گوش می‌رسد.