غزل شمارهٔ ۱۷۳۵

هوش مصنوعی: کاروان ما صدای زنگ جرس را ندارد و صبح به آرامی رنگ می‌گیرد و نفسی تازه می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر صبر عاشقان را بسنجیم، حتی اگر کوه هم شود، نمی‌تواند به اندازه‌ی یک دانه عدس تحمل کند.

هوش مصنوعی: دل ما مکانی است برای آرامش و پناه بردن از هرج و مرج‌های زندگی که می‌تواند به مانند خانه‌ای با آینه، نمایانگر روح و نفس‌مان باشد.

هوش مصنوعی: در مکان ظهور ادب، از بخشش‌های بی‌ارزش دل‌خور نباش، زیرا شعله‌ای از آتش حتی زمانی که ضعیف باشد، به چوبی آسیب‌پذیر نیازمند می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال آرامش و آسایش هستی، باید بدان که در نزدیکی آشنایی با کمبودها و فقر، آرامش واقعی را می‌توان یافت. این آرامش شبیه به سایه‌ای است که بر روی فرش خواب می‌افتد و نفس را در حالت راحتی قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: از خواسته‌های خود کم کن و به چیزهای ناچیز راضی نشو، زیرا در اینجا مثل یک عنکبوت، فرصت‌های بزرگ و باارزش (همانند هما) در سایه‌ی چیزهای کوچک و بی‌اهمیت (مانند مگس) به دام می‌افتند.

هوش مصنوعی: صبح خوشی و شام سختی همیشه در کنار هم هستند، مانند شعله و دودی که نمی‌توانند از هم جدا باشند و هرکدام عواقب و پیامدهای خود را دارند.

هوش مصنوعی: زمانی که دارای شور و ذوقی که از درونتان برمی‌خیزد، آماده باشید زیرا در زندگی، گاهی اوقات بدون پیش‌بینی می‌توان به سفرهای دشواری رفت که باعث ناهماهنگی و پریشانی در امور می‌شود.

هوش مصنوعی: گاهی اوقات صدای دل‌انگیز و زیبایی از گوشه و کنارمان به گوش می‌رسد؛ مثل نقشی که بر روی نگینی حک شده باشد. اگر هم کسی بر زمین بیفتد و سنگی به پایش بخورد، در واقع چیزی از طبیعت و سکوت آن کم نمی‌شود.

هوش مصنوعی: لحظه‌ای از خودت دور شو و آزادی را تجربه کن. خانه‌ات را با روشنایی پر کن و به بنیاد آرزوهایت آتش بزن.

هوش مصنوعی: هر زمان که می‌توانی صبر داشته باش، بیدل، در اینجا که پر از درد و زحمت است، زیرا در نهایت، نفس تو مانند صبحی روشن خواهد شد و آزادانه پرواز خواهد کرد.