غزل شمارهٔ ۱۸۴۱

هوش مصنوعی: دست هر کس به سمت‌های مختلفی دراز است، اما حرص و طمع جز اینکه گرهی به کار بندد، فایده‌ای ندارد.

هوش مصنوعی: ما در گوشه‌ای از دنیا تنها زندگی می‌کنیم و در دل خود به چیزهای زیادی فکر می‌کنیم. افسوس از اینکه قناعت کرده‌ایم، زیرا این قناعت باعث می‌شود که حتی بدون نیاز، حرص و طمع در دل‌مان شکل بگیرد.

هوش مصنوعی: این بیت به ما می‌گوید که وقتی که رنگ آبرو و نیکویی کسی از میان می‌رود، مانند شعله شمعی که در حال خاموش شدن است، دیگر نیازی به سوال کردن دربارهٔ علت این فروپاشی نیست؛ زیرا حرص و طمع در این رابطه تأثیرگذار است و باعث اذیت و به هم ریختگی می‌شود.

هوش مصنوعی: ما از خاک ساخته شده‌ایم و هر چیزی که از ما و ویژگی‌های ما به زیبایی و ارزش تبدیل شود، برای ما نعمت به حساب می‌آید. ای کسانی که غافل هستید، چه نیازی به قناعت داریم و چه دلیلی برای حرص و ولع وجود دارد؟

هوش مصنوعی: آثار شرم را از دید مردم کنار گذاشته‌اند، انگار که این تظاهر به ترک دنیا و حرص و طمع در چشم‌ها جریان یافته است.

هوش مصنوعی: این شعر می‌گوید که طبع و سرشت ناپسند هنوز به درجه‌ی پستی و حقارت نمی‌رسد، حتی اگر تحت تأثیر و تأثیرگذاری از نشانه‌های افتخار و حرص باشد. به عبارتی دیگر، انسان با وجود هر نوع طبع و صفتی، نمی‌تواند به پستی و ذلت واقعی دچار شود، اگر چه ممکن است تحت تأثیر چیزهای فریبنده قرار گیرد.

هوش مصنوعی: از آنجا که دامن خود را جمع نکرده‌ای و خود را از آلودگی‌ها محفوظ نداشته‌ای، بدان که این مکان پر از زباله و چیزهای ناپسند است که به خاطر حرص و طمع به وجود آمده‌اند.

هوش مصنوعی: در جایی که انسان به دنبال آرامش و آسایش است، قدمی به سوی هدف برداشته و از حرص و طمع دور می‌شود.

هوش مصنوعی: تا زمانی که نفس کشیدن ادامه دارد، چاره‌ای جز تلاش و کوشش نداریم. دنیای بدون محدودیت‌های حرص و طمع، دنیای خوشی است.

هوش مصنوعی: بیدل مانند صبح، به خواب و بی‌حرکتی افتاده است و از خاک ما به آسمان نگاه می‌کند؛ جایی که بالا و پایین آن همواره تحت تاثیر حرص و طمع قرار دارد.