غزل شمارهٔ ۴۰۰

هوش مصنوعی: دیگر آرزویی برایم نمانده است، چون عشق آن معشوق جانم را سوزانده است. خوشحالم که شعلهٔ این شمع، زخم‌ها و دردهای من را می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: در محفل محبوب، به حالتی دیوانه‌وار فرو رفتم. ای ادب، به خاطر این حالت من، عذرخواهی کن. آتش دل به قدری شعله‌ور شده که توانایی کنترل خود را از دست داده‌ام.

هوش مصنوعی: مانند موم، من در کنار زیبایی‌های پیوند و وصال با یارم، در حال ذوب شدن و تحلیل رفتن هستم. این وضعیت اشاره‌ای است به اینکه باید از معشوق دور باشم تا بتوانم به راحتی از عشق و محبتش رنج ببرم.

هوش مصنوعی: بهار بدون ثمر به مثل سوزاندن همه چیز می‌باشد؛ زیرا اندیشه مصلحت و احتیاط، باعث از بین رفتن زیبایی‌ها می‌شود.

هوش مصنوعی: مانند شمعی که در آتش خاموش شده‌ام و به خاطر داغی که از یاد تو دارم، نمی‌توانم از یاد تو بروم. تنها فتیله‌ای از زندگی‌ام باقی مانده که بر سر مزارم می‌سوزد.

هوش مصنوعی: هر گریه‌ای که از چشمان او می‌ریزد، جایی دیگر آتش به پا می‌کند. این کودک، شبیه یک سوارکار آتشین است که من را به شدت می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: طلسمی که می‌دانم، همان آتش درونی من است و روشنی چشمان بیدارم مانند شمعی است که سوزانده می‌شود.

هوش مصنوعی: نسیمی از دشت عشق وزید و من از بوی آن مست شدم. نمی‌دانم کبابی که بویش به مشامم رسید، مربوط به کیست، اما دل من در آتش عشق سوخت.

هوش مصنوعی: هوا و محیطی که من را به عشق و وصال می‌کشاند، رنگی تاریک و غمگین به من داده است. احساسات شدید و دیوانه‌وار من، به خاطر زیبایی و تازگی بهار، مانند آتش مرا سوزانده است.

هوش مصنوعی: هنوز نشانه‌هایی از خاکستر وجود دارم و از آتش عشق به شدت شرمنده‌ام که چقدر سوخته‌ام.

هوش مصنوعی: دل من که از درد و اندوه دچار است، از عشق و شوق تو بی‌خبر است. نمی‌دانم برای چه باید اینگونه بی‌توانی و سوزش را تحمل کنم.

هوش مصنوعی: دیگر از من نپرس که آهی که از دل برآمد، چه تاثیری ندارد. من مانند آتشی هستم که بارها و بارها می‌سوزد، ولی هیچ نشانی از خود نمی‌گذارد.

هوش مصنوعی: غبار دشت محبت هیچ جایی برای دیگری نداشت و هر کسی که به زیبایی او نگاه کرد، سوخت و دچار شد.

هوش مصنوعی: به هیچ وجه نگذارید کسی در شب‌های سحر حضور یابد، زیرا من در حالم نشئه و غرق در افکار عمیق و احساساتی خمار هستم.