غزل شمارهٔ ۱۵۱

هوش مصنوعی: کسی که عقلش را از دست داده، بهتر است مواظب باشد و خود را به خطر نیندازد، زیرا که در واقع توانایی مقابله با خطرات را ندارد.

هوش مصنوعی: در این صحنه پشیمانی، مانند شمعی که نمی‌توان بازی کرد، انتظار رنگ باخته‌ای را نمی‌توان به حقیقت تبدیل کرد.

هوش مصنوعی: دل را باید به فرصت‌ها سپرد و به تاریکی و ستم‌هایی که بر انسان می‌رود، توجه کرد.

هوش مصنوعی: جهان جایگاه تعالی و پیشرفت ذات انسانی نیست. پس این علم‌های پرزرق و برق را فراموش کنید.

هوش مصنوعی: ظاهراً من و تصوراتم بسیار تکلفی و پر از زحمت شده است، بهتر است که داستان‌های خیالی که خودت درست کرده‌ای را بهبود ببخشی.

هوش مصنوعی: دور شدن از مردم و زندگی در تنهایی می‌تواند به انسان آرامش بدهد، اما اگر خیال و اندیشه‌های درونی اجازه بدهند، این آرامش به دست آمده نمی‌تواند پایدار باشد.

هوش مصنوعی: توی زندگی، تواضع و احترام به دیگران را فراموش نکن و به افرادی که پایین‌تر از تو هستند، محبت و عنایت داشته باش. چون همه ما بار مشکلات و دردها را به دوش داریم و کسانی که خود را بالا می‌دانند، ممکن است از این درد و رنج‌ها بیخبر باشند.

هوش مصنوعی: کوشش ما مانند سحری است که بر روی شبنم حیا قرار گرفته و در نهایت به شکل عرق در آمده و آینه‌ای در آخرین دم حرارت را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: درباره حقیقت و واقعیت در ارتباط با تصویر و توهم صحبت می‌کند. اینجا سوالی مطرح می‌شود که مفهوم ما و تو چه چیزیست؟ زیرا سایه‌ای که در نور آفتاب دیده می‌شود، نشان‌دهنده تصوری است که از واقعیت داریم.

هوش مصنوعی: در دل کار عشق آتش برپا شده است، حالا کسی نمی‌تواند با آب، آشیانه فصل‌خزنده را خاموش کند.

هوش مصنوعی: اگرچه که ما به آسمان هم برویم، بیدلیده (بی‌درد) خواهیم ماند و از سجده (پرستش) رهایی نخواهیم داشت، چون خود را ناتوان می‌شناسیم.