غزل شمارهٔ ۱۹۷۰

هوش مصنوعی: عشق و انتظار باعث شده‌اند که من از هر رشته مو، اشک و حسرتی را بسازم. همچنین، مانند درخت نخل بادامی، بارش را از باغی پر از انتظار به دوش کشیده‌ام.

هوش مصنوعی: در شش جهت، زیبایی گل را از اجزای وجود من می‌چیند و من به خاطر حیرت و تعجب، با قدرت به سراغ آینه‌ای که بازتاب این زیبایی است، رفته‌ام.

هوش مصنوعی: معنی و مفهوم به خوبی بیان کردن موضوعات مهم، باعث می‌شود که انسان‌ها به سمت حقیقت و عشق حقیقی تمایل پیدا کنند. در این مسیر، انسان‌های جویای معارف و معنویت، خود را به نشانه‌های عشق و محبت نزدیک می‌کنند.

هوش مصنوعی: شوق و انتظار باعث می‌شود که از غم و ناراحتی احساس خجالت کنم. به دنبال رنگی برای جلب توجه بهار هستم.

هوش مصنوعی: من آرزو دارم که جهانی را در کنار خود داشته باشم، مانند مژگان که به طور ملایم و آرام در آغوش هم قرار گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: ای ادب، اجازه بده تا من در این سفر جنون‌آمیز تجربه‌ای کسب کنم. آخر این پیشانی را برای چه هدفی به وجود آورده‌ام؟

هوش مصنوعی: سادگی به تفکر و اندیشه‌ام می‌خندد؛ هرچند که دلش را هیچ ندارد و من برای بخشش و نثار، آن را با خود آورده‌ام.

هوش مصنوعی: ذره‌ای که خود را به فروش می‌گذارد، باید از این کار شرمنده باشد. هیچ فضولی در کار نیست، هرچند که من باعث انکسار و شکست شده‌ام.

هوش مصنوعی: در دنیای بیدلانت، کسانی هستند که در لحظه‌های نیاز، به من نیز توجه دارند و این برای من کافی است که فقط خودم را در کنار آن‌ها قرار دهم.