غزل شمارهٔ ۵۳۰

هوش مصنوعی: ستم و ظلمی که بر من می‌رود، مانند گل یاس خوشبو است، اما در کنار آن، چندین آرزو که برآورده نشده و بهانه‌ها و عذرهای فراوانی برای آن‌ها وجود دارد، نیز وجود دارد.

هوش مصنوعی: در آغوش تو دلی وجود دارد، آن را احساس کن و آرامش یاب. مانند آهوان که از بوی گل خوشحال می‌شوند، این احساس را بپذیر و نگذار که سختی‌ها تو را به زحمت بیندازند.

هوش مصنوعی: آینه مرا در حیرت می‌برد، چون می‌بینم چطور می‌تواند در عین زیبایی و زشتی به یکباره تغییر کند؛ این نوع تغییر و دگرگونی ناعادلانه است.

هوش مصنوعی: اگر دچار نقص و خطا نشده‌ایم، باید از خود شرم داشته باشیم که از زیبایی و لطافت رنگ پرهای فرشته‌ها بی‌خبر بمانیم، چرا که این بی‌توجهی به حقیقتی والا و روشن است.

هوش مصنوعی: از روی حرص و طمع، به دنبال درخواست چیزهای کوچک و بی‌ارزش نروید، زیرا شرم‌آور است که برای حفظ آبرو، به بدترین شکل تنزل پیدا کنید و به وضعیتی ذلت‌آور دچار شوید.

هوش مصنوعی: من به خاطر شدت داغی در وجودم، از دید مردم پنهان مانده‌ام؛ اما هنوز هم در کنار تو وجود داشتن به نوعی ظلم است.

هوش مصنوعی: به زمین بیفت و در حالت خضوع و عبادت فرو رو، خود را از دنیا و زرق و برق آن دور نگه‌دار. نیاز به وضو دائمی داشتن، ظلم به خود است.

هوش مصنوعی: دل به شدت تحت تأثیر نام وصال محبوبم قرار می‌گیرد و به خاطر سکوت و خاموشی‌ام، ادب و آداب گفت‌وگو مرا از بیان احساساتم باز می‌دارد. اینکه نتوانم درباره‌اش صحبت کنم، به نوعی ظلم و بی‌عدالتی است.

هوش مصنوعی: در کارگاه وجود خود، با تمام وجود تلاش می‌کنم، اما این کوشش در جایی بی‌فایده است که ناتوانی من در کنترل سرنوشت، به نوعی از ظلم و بی‌عدالتی تبدیل می‌شود.

هوش مصنوعی: به خاطر جدایی از معشوق زنده‌ام، لطفاً آیینه را جلوی من نگذار. دیدن خودم به تنهایی، بدون یار، نوعی ظلم به خودم است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از خود غافل نشده است، بیدل؛ به دور از من نرو، زیرا که دوری از من ظلمی است.