غزل شمارهٔ ۵۳۷

هوش مصنوعی: این جمع را مانند شمع تصور نکنید که برای ما جایگاه دارد؛ هر اشکی که می‌ریزد، نشانه‌ای از حضور و پای ماست.

هوش مصنوعی: ما برای لذت‌های کاذب جان می‌سپاریم، زیرا مانند گل، لبخند ما قیمت و ارزش خون ماست.

هوش مصنوعی: ما چیزی جز عرق که نشان‌دهنده حقیقت و ادعای ماست، در این محیط روشن نکرده‌ایم؛ مانند شبنمی که بر روی زمین نشسته است.

هوش مصنوعی: چه زود ما از دنیای خود فاصله گرفتیم و به جای آن دردی مانند آبله بر پای‌مان باقی مانده است.

هوش مصنوعی: دست ما از تجرد و بی‌نیازی بیشتر می‌افشاند و رنگی که بر دستان ما می‌نشیند، تنها نشانه‌ای از درد و شکست است.

هوش مصنوعی: دل‌های ویران ما، با وجود این همه تلاش برای ترمیم، همچنان در حال نابودی است و غبار آسمانی نشانه‌ی شکست بنیاد زندگی‌مان است.

هوش مصنوعی: هرچقدر هم که در سختی ها و مشکلات قرار بگیریم، نباید از خود صدا و ناله‌ای سر دهیم، چرا که این زخم‌ها و فشارها بخشی از وجود ما هستند و باید با صبرو استقامت روبه‌رو شویم.

هوش مصنوعی: جسم انسان محدودیت‌هایی دارد و به همین خاطر نمی‌تواند به راحتی به وضعیت سلامت دست یابد. این زمین سخت و خشک مانند یک موجود تشنه است که آرزوی وجود و بقای ما را دارد.

هوش مصنوعی: از فقر خود سر بر نتاب، زیرا آنچه باعث اعتبار دیگران می‌شود، برای ما در خیال و تصور است و نه در واقعیت.

هوش مصنوعی: پیشانی که تنها برای کسی که در دل دوست داریم می‌سوزد، در واقع نشانه‌ای از آن مقام بلند ما در آسمان است.

هوش مصنوعی: ما خود را همچون آینه‌ای می‌دانیم که در هر مکانی که نفسی کشیده‌ایم، زیبایی و جلوهٔ او در ما نمایان است.

هوش مصنوعی: ما در عالم عدم، همواره نوایی از خود داریم که در پرده‌ پنهان است و کسی نمی‌تواند آن را بشنود. این نغمه، نمایانگر تمام هستی ماست.