غزل شمارهٔ ۱۷۳۱

هوش مصنوعی: دل خود را به پاکی و روشنی درآور، مانند شعله‌ای که در انباری از وسایل می‌درخشد. به مانند آینه‌ای که جلا داده می‌شود، بازتابی از زیبایی‌های جهان را در آب بینداز.

هوش مصنوعی: در خانه‌ای پر از بی‌توجهی و غفلت، فرشی نرم و مخملی وجود دارد. از این تماشا، رخسار خود را جمع کن و خواب را مانند رنگی زیبا بریز.

هوش مصنوعی: غنچه از قید و بندهای زیبایی گل رها است، ای حیا! مانند آیینه، ما هم باید به همین اصول توجه کنیم.

هوش مصنوعی: از شمع محفل دوری مکن و حرمت وفا را پاس داشته و آب بر روی غبار یاد دوستان بریز.

هوش مصنوعی: به خاطر ظلم آن ستمگر، آرزوی نگاهی داشتم. امیدوارم تا زمانی که بر روی خاکم هستم، شراب خالصی بر روی زمینم بریزند.

هوش مصنوعی: دامن کلفت که تو را از آزادی باز می‌دارد را رها کن، چون به در عشق نزن و از هر ساز و آهنگی بهره ببر.

هوش مصنوعی: فکر وجود تو در ابعاد کنش‌هایت به جایی می‌رسد که گردبادی از خاک و انرژی به وجود می‌آورد و در این آشفتگی، همه چیز به هم می‌ریزد.

هوش مصنوعی: سجدهٔ طاق آسمان نتوانست جمعیت را به خود جذب کند و پس از این، رنگ خم‌های آبی بار دیگر از این محراب فرو خواهد ریخت.

هوش مصنوعی: ای ابر رحمت، ما در اینجا خشک و بی‌حیات مانده‌ایم، لطفاً با توفیق و پشتکار الهی، ما را از این وضعیت نجات بده و باران رحمت خود را بر ما نازل کن.

هوش مصنوعی: سالیان زیادی است که تصویر مرا به خشکی کشیده‌ای، ای هنرمند؛ در حالی که رنگ و زیبایی‌ات در صدفی محبوس مانده و در حال ناپدید شدن است.

هوش مصنوعی: وجود بیدل به مانند صحنه‌ای زیباست که به خاطر زیبایی تو در هر جایی، نور ملایم ماه بر آن می‌تابد.