غزل شمارهٔ ۱۲۴۸

هوش مصنوعی: دل من که در برابر تسلیم و فرمان‌برداری معروف است، به خاطر کنترل نکردن نفس و تمایلاتم به شدت در التهاب و ناآرامی است، به گونه‌ای که مانند شیشه‌ای در حال شکستن احساس می‌شود.

هوش مصنوعی: پرواز کسانی که به توانایی‌های خود کمتر اعتماد دارند، با هیجان و شوق خاصی همراه است، اما من هرگز نتوانستم پرواز کنم و هنوز در بند و محدودیت‌هایم باقی مانده‌ام.

هوش مصنوعی: هر جا که می‌روم، فریاد عشق و محبت به گوش می‌رسد و چشمان زیبایش باعث می‌شود که احساسات من به شدت تحت تأثیر قرار بگیرند.

هوش مصنوعی: تا هنگامی که از لبان گوهرین او بوسه‌ای گرفتم، شیرینی لذات دو جهان را به دست آوردم و حالتی روح‌انگیز پیدا کردم.

هوش مصنوعی: به دوست گفتم که با آوای دلنشین، به سلامتی قلبم بپردازم و زبانی می‌زنم که تعلیمی از پیامبر را بخوانم، اما هیچ صدایی از من به گوش نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: خواب غیر از وجودی که مرا از بی‌قراری و آشفتگی نجات می‌دهد، مانند شعله شمعی است که با برطرف شدن نگرانی در چشم‌های حریفم روشن می‌شود.

هوش مصنوعی: در هر چمنزار و باغی که قدم گذاشتم، به دلیل عدم باروری و حاصلخیزی آنجا، از اینکه نتوانستم میوه‌ای برداشت کنم، احساس شرم و ناامیدی کردم.

هوش مصنوعی: تمام وجودم در عرق و گرمای شمع غرق شده، ای کاش می‌دانستیم از کجا این هوس و آرزوها به سراغم آمده است.

هوش مصنوعی: مرغی از جنس خودم هست که در دنیای خودم پرواز می‌کند، اما چه کنم که در این دنیا، فقط در دو نفس، به بیدلی و سختی گرفتار شدم.