غزل شمارهٔ ۲۲۳۶

هوش مصنوعی: به خاطر حضور تو، شادی و خوشی در دلم موج می‌زند و مانند گلستانی پر از گل و رنگ است. اما اگر تو از من دور باشی، زیبایی و شادابی‌ام به سرعت محو می‌شود مانند رنگی که از روی آینه می‌پرد.

هوش مصنوعی: من به سن پیری رسیده‌ام و نی‌ام، ساز من، به دردهای عشق گوش می‌دهد. ای کاش کسی به خاطر وجود من، نغمه‌های زیبایی را بنوازد.

هوش مصنوعی: من از خودم غافل شده‌ام و مثل سایه رنگ باختم، اما می‌دانم که اگر پنهان شوم، هنوز وجود دارم و نورم را از دست نمی‌دهم و اگر هم ظاهر شوم، باز هم همان رنگ و حالت را خواهم داشت.

هوش مصنوعی: از خاک پایگاه تو با چشم‌های خشک می‌روم، اما دلی دارم که در نهایت از خجالت آب می‌شود.

هوش مصنوعی: در زمان بیکاری و تنهایی، به شدت دلم شکست و آتشی در وجودم برافروخته شد. با دودی که از شمع بلند می‌شد، همچنین برای خودم غمی بزرگ درست کردم. در نهایت، خانه‌ی کوچک و تنگ من به یک مکان پر از سردرگمی و اندوه تبدیل شد.

هوش مصنوعی: من حیا و شرم خود را مانند قفلی در دکان رسوایی قرار داده‌ام. این حیا به رنگ غنچه پنهان است و در دستان من، جیب پاره‌ای وجود دارد که نشان‌دهنده وضعیت و شرایط من است.

هوش مصنوعی: من از عشق لیلایی که هیچ رنگ و حالتی ندارد، به جنون رسیده‌ام. هر زمانی که یاد او به سراغم می‌آید، حتی پری هم بر من سنگینی می‌کند و دلم می‌گیرد.

هوش مصنوعی: من از قوانین نفس فراتر رفتم و رازهای وجود را کشف کردم. این صدا به من می‌رسد که نغمه‌های زیادی در درونم وجود دارد.

هوش مصنوعی: چه خوشبختی است روزی که هنرمند در نگارستان به قدری مهارت داشته باشد که تصویر من را آن‌چنان با جزئیات و زیبایی بکشد که تمام رنگ و جلای وجودم را به نمایش بگذارد.

هوش مصنوعی: به وزش تند بادی، آینه‌ی زیبایی من را داده‌اند و این نشان می‌دهد که سلطان آزادی من، تخت و جایگاه من این است.

هوش مصنوعی: من از خودم خارج می‌شوم و این ناهنجاری به خوبی در من نمایان نیست. مانند طاووسی هستم که درخشندگی‌ام را دارم و رنگ‌هایم به دور می‌چرخند.

هوش مصنوعی: می‌خواهم ببینم تلاش ناچیز من تا کجا می‌تواند به این درد دل که مانند نفس کشیدن است، کمک کند. من عمری است که در تلاش هستم، اما همچنان با مشکل روبه‌رو هستم.

هوش مصنوعی: نام و آوازه‌ای که به ما داده می‌شود، همچون نقش نگین بر روی انگشتری است. اگر در این مسیر قدم نگذارم و به اهدافم نرسم، همچون پرنده‌ای محبوس در قفس باقی می‌مانم.