غزل شمارهٔ ۲۳۷۹

هوش مصنوعی: من مدت‌هاست که در گوشه‌ای از وجودم، جای خودم را می‌طلبم و به دنبال حقیقت وجود خودم هستم. به یاد گذشته و یادآوری از ریشه‌هایم می‌پردازم تا خود را بهتر بشناسم.

هوش مصنوعی: در آرزوی هدایت هستم و در این ویرانه مانند یک نابینا که عصای خود را می‌جوید، دامن به هر گنجی می‌زنم.

هوش مصنوعی: این عمل به جنون می‌انجامد و فقط شعله‌های آتش را به همراه دارد. من در جستجوی چیزی هستم که از خودم به جای گذاشته‌ام.

هوش مصنوعی: به خاطر حسرتی که بر روی چیزهای نایاب دارم، هر چیزی که از هر کسی گم شده، من به دنبال آن می‌گردم تا برای خودم پیدا کنم.

هوش مصنوعی: در جهانی که پر از آرزوهاست، من هم مانند دیگران به شکست و ناکامی دچار شدم و حالا در اینجا به دنبال جبران و تحصیل بهایی هستم که به خاطر این ناکامی‌ها از دست داده‌ام.

هوش مصنوعی: شخصی را می‌جویم که نتوان او را پیدا کرد، همان‌طور که در دنیای مادی نمی‌توان به سادگی نشان خاک را یافت. هر آنچه را که می‌خواهم در زیر پای خود جست‌وجو می‌کنم.

هوش مصنوعی: محیط اطرافم به من آزادی نمی‌دهد و من در پی این هستم که از فاصله‌ای که با آشنایانم دارم، رهایی یابم.

هوش مصنوعی: چه اندازه از حس خودخواهی و ناز به خود می‌بالد که من آن گل زیبا را در لباس خود به دنبال می‌گردم.

هوش مصنوعی: من از نفس خود خاکستر شده‌ام و مانند شعله‌ای سرشار از عذر و دلیل، در وجودم چیزی باقی نگذاشته‌ام. در حالتی گم شده‌ام که در جستجوی خودم در میان نابودی‌ام هستم.

هوش مصنوعی: در دلم شور و شوقی به خاطر ناله‌ها و احساساتم دارم. بیدل شعر می‌سرایم و از طریق دعا و درخواست‌های خود به دنبال یاری و امید هستم.