غزل شمارهٔ ۱۹۳۵

هوش مصنوعی: ای شکوفه بهار، مانند چمن که با بی‌توجهی تو زیبا شده، چشمان تو همه جا پر از بی‌توجهی است.

هوش مصنوعی: سال‌هاست که در انتظار نگاه تو زندگی می‌کنم و از گوشه چشمت به دنیای بی‌توجهی و غفلت می‌نگرم.

هوش مصنوعی: از حال و هوای دل خسته‌ای که دارم، چه فایده که زیبایی و ابروی تو بر سر بلندی بی‌توجهی قرار دارد و من نتوانسته‌ام آن را لمس کنم.

هوش مصنوعی: از آنجا که در گوشهٔ ابرو نقطهٔ خالی وجود دارد، بر لب تو نشانی از بی‌توجهی و غفلت گذاشته‌ای.

هوش مصنوعی: عشق‌ورزی در مهمانی تو، برای عاشقان جذاب و تماشایی است، حتی اگر در این میان از غفلت بی‌خبر باشند.

هوش مصنوعی: این جمله به زیبایی اشاره دارد به فردی که دارای هوش و فهم عمیق است، اما در عین حال، از زیرکی و ناز خاصی برخوردار است. او قادر است پیامی را از طریق نگاه و رفتار خود منتقل کند، حتی بدون این که آن را به زبان بیاورد. این اشاره به جذابیت و زوایای پنهان شخصیت او دارد که به طور غیرمستقیم احساسات و افکارش را به دیگران انتقال می‌دهد.

هوش مصنوعی: نگاه تو باعث زندگی دنیا و آخرت است، اما من به خاطر تسلیم شدن در برابر تو کشته‌ام و به خاطر نادیده گرفتن و بی‌توجهی‌ام رسوا شده‌ام.

هوش مصنوعی: فریاد بزنید که از زیبایی سخنی نشنیدیم، حتی یک موج هم در این دریا و این گوهر خاموشی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: دل‌ها به عشق و شور و شوق پر می‌شود و زیبایی و ناز تو همانطور که هست، کافی نیست. از این بی‌توجهی و بی‌خیالی راضی نباش.

هوش مصنوعی: در این جمع، دیگر امیدی به نیکویی نیست، ای آینه! به تماشای بی‌توجهی و غفلت دیگران بپرداز و در خود گریه کن.

هوش مصنوعی: ما از کسی به خاطر بی‌توجهی و بی‌احساسی‌اش دلخوشی و امیدی نداشتیم، و در سکوت و خاموشی به زندگی ادامه دادیم.