غزل شمارهٔ ۱۷۰۷

هوش مصنوعی: دوست نزد من نیا، زیرا که افکار و شوق‌های بی‌پایان خوابم را از سر می‌برد و نام تو باعث آزارم می‌شود.

هوش مصنوعی: کاروان صبح در حال حرکت است و همه چیز برای صبحانه آماده است. بنابراین، بار سنگین دل را که به خاطر نگه‌داشتن نفس به دوش می‌کشی، راحت بگذار.

هوش مصنوعی: ای گرانقدر، سعی نکن اینقدر خودت را بزرگتر از آنچه که هستی نشان بدهی؛ چرا که سرنوشت تو در نهایت به همان خاکی برمی‌گردد که از آن آمده‌ای.

هوش مصنوعی: دلتنگی برای یاد من، به خاطر این فکر ساده و پیش پا افتاده، ارزشی ندارد و نباید بر آن حساب کنی.

هوش مصنوعی: تسلط بر جهان به دید روشن و بینش درست نیاز دارد و نمی‌توان این تسلط را بیشتر از یک پلک زدن تصور کرد. نباید قدرت و وسعت دنیای زمان را دست‌کم گرفت.

هوش مصنوعی: جهان مملو از دلایل و سبب‌هایی است که می‌تواند ایجاد ترس و نگرانی کند؛ بنابراین از جایگاه‌های بلند و بالا فقط گرد و غبار آن‌ها را ندامن‌گیر.

هوش مصنوعی: برای تو دست و دلباز رنگ‌های زیبا را فراهم کرده‌اند. اگر می‌خواهی شکار کنی، جز پرواز از این پرنده شکاری، به چیز دیگری دست نزن.

هوش مصنوعی: یک فرد دانا در حال حرکت به سوی فضایی است که پر از تجارب و درس‌های زندگی است. ای بهار، تو به ما خبر می‌دهی که رنگ زندگی نباید از ظاهری بی‌مقدار و گذرا گرفته شود.

هوش مصنوعی: بسیاری از خاک‌ها هستند که به خاطر ناتوانی نتوانسته‌اند از دست باد دور بمانند. اگر تو هم در این شرایط به خاطر ناتوانی‌ات دست به عمل نزن، این حالت را نپذیر.

هوش مصنوعی: بی‌تکلف و بی‌ریا در پی رفتار کسانی نباش که فقط به خودشان توجه دارند. حتی اگر آینه‌ای وجود داشته باشد که دل شما را نشان دهد، آن را نبین و خود را درگیر نکن.

هوش مصنوعی: اگر از دو رویی و نفاق دوستان آزرده‌خاطر شدی، تا می‌توانی از معاشرت و ارتباط با آن‌ها پرهیز کن، چرا که این خصلت را نباید تحمل کنی.