غزل شمارهٔ ۴۰۶

هوش مصنوعی: عشق باعث شده که تمام ترفندهای آرزو و هوس درهم بریزد. پرنده‌ای زیبا و نادر به نام عنقا به پرواز درآمده و باعث شده که آشوب و بی‌نظمی به وجود بیاید.

هوش مصنوعی: چمن و باغ به قدری پر از گل و زیبایی شده‌اند که دیگر نیازی به پرواز و آزادی نداریم. در واقع، این مقدار گل و زیبایی، ما را درگیر خود کرده و در قفس زندگی‌امان خوشحال و راضی هستیم.

هوش مصنوعی: از شدت longing و آرزوی دیدار، از من نپرس. من مانند شمعی هستم که با یک نگاه عشق، شعله‌ور شده و در این حالت، گلبرگ‌های زندگی‌ام به دور می‌ریزد.

هوش مصنوعی: سپیده‌دم که دو بار نفس می‌کشد، شفق را به وجود می‌آورد. هستی مانند یک تیغ است که خون همه را می‌ریزد.

هوش مصنوعی: بهتر است که در جمع‌ها احساسات خود را کنترل کنیم و به آرامش بپردازیم. مانند حبابی که در آینه نمی‌تواند با نفس بی‌ضبط خود بیفتد، ما نیز نیاز داریم که در عواطف و رفتارهای‌مان دقت کنیم.

هوش مصنوعی: در ادامه‌ی زیبایی و لطافت خاصی که مینای رحیلیم دارد، یک شراب خاص و پرهیجان وجود داشت که در جام جرس ریخته شده است.

هوش مصنوعی: بیدل، ما از فضولی بی‌نیازیم و در غیبت هستیم. مانند آبی که از چهره‌ی این سفره‌ی پر نعمت می‌ریزد، ما به سیر و عدس محتاجیم.