غزل شمارهٔ ۱۵۸۵

هوش مصنوعی: این بهار با وجود اینکه گل‌های تو در آن نیست، هیچ لذتی برایم ندارد. اگر تو بیایی، شادی و خوشی همه جا را فرا می‌گیرد و بهشت و بهار به واقعیت می‌پیوندد.

هوش مصنوعی: اگر چمن با زیبایی‌های تو روبرو شود، می‌تواند حتی صد طاووس را به خود جلب کند و نخل‌ها نیز مانند آینه‌ای درخشان به تو نگاه کنند.

هوش مصنوعی: این دشت پر از تزیینات و زیبایی‌های عشق توست، و حتی شکار لاغر ما هم می‌تواند به کار بیفتد.

هوش مصنوعی: نباید بیش از این اندوه و غم را به دل خود راه دهیم، چرا که زیبایی و ناز گام‌های تو مثل نواختن بر تارهای دل ماست.

هوش مصنوعی: شکوفه زدن و جوانه زدن چقدر زیبایی به موهای تو می‌دهد. اگر روزی لبخند تو از چمن‌ها دزدیده شود و دل طبیعت را بشکافد، چه شگفتی خواهد بود.

هوش مصنوعی: امیدی برای جمع شدن دوستان وجود ندارد. من آرزو می‌کنم که آن‌ها کنارم بیایند و در کنار هم باشیم.

هوش مصنوعی: در اینجا نویسنده از حس شدید شوق و انتظار برای دیدن کسی صحبت می‌کند. این شوق به قدری قوی است که احساس می‌کند حسی درونش در حال شکل‌گیری است و او نمی‌تواند برای لحظه دیدار صبر کند. او به خدا دعا می‌کند که این دیدار سرانجام محقق شود.

هوش مصنوعی: هرچند دنیای خارج ممکن است غبار و پریشانی به وجود آورد، اما در صبحگاه گل‌ها را از جیبم می‌چینم، زیرا می‌دانم که آن قهرمان بزرگ به زودی خواهد آمد.

هوش مصنوعی: چمن به خاطر شگفتی و حیرت از دید مشتاقان رفته بود، اما حالا چندین باغ نرگس که منتظر بوده‌اند، آماده‌ی شکفتن است.

هوش مصنوعی: شب فرارسید و روزی که تنها مانده بود، به پایان رسید. خداوندا! آیا آن خورشید که فرسنگ‌ها دور است، دوباره به ما نزدیک خواهد شد؟

هوش مصنوعی: هزار آیینه از دنیای دوگانگی می‌برد، تا اینکه آن دختر زیبا روی بر من بی‌دل دچار شود.