غزل شمارهٔ ۱۷۰۶

هوش مصنوعی: وجود و هستی مانند صبحگاه است که همیشه تازه و تازه‌تر می‌شود. در زندگی، نفس کشیدن و محدود کردن خود را فراموش کن و از آزادی و پرواز لذت ببر. به دام و قید و بندها توجه نکن و اجازه نده که تو را در قفس زندانی کند.

هوش مصنوعی: تسلیم باش و با غم‌های خوب و بد خود مشکلی نداشته باش. دست از کار عشق و هوس‌های بی‌مورد بردار.

هوش مصنوعی: لذت واقعی در بهره‌مندی از نعمت‌های خاص و برتر است و من نباید به چیزهای معمولی و پیش‌پاافتاده اکتفا کنم.

هوش مصنوعی: به راحتی نباید از نعمت‌های زندگی بهره‌برداری کرد و برای لذت بردن از چیزهای زودگذر عجله کرد.

هوش مصنوعی: سعی کن با وقار و اعتبار در زندگی پیشروی کنی و به دل خود اجازه نده به دنبال ظواهر فریبنده برود. بر اثر صدای جرس، دامنه‌ی توجهت را محدود نکن.

هوش مصنوعی: بترس از این که به خاطر شرم، به سمت پایین افتی و مراقب باش که خواسته‌ها و هوس‌ها تو را خراب نکنند، مانند نگینی که نام کسی را بگیرد.

هوش مصنوعی: در ترازوی انصاف، هیچ تمایلی وجود ندارد که باعث برتری یک طرف بر طرف دیگر شود. ای بهار نو، از این خاشاک و زباله‌ها دوری کن.

هوش مصنوعی: آیینه‌ای که به خاطر بی‌توجهی زیر پا رفته، نمادی از روز قیامت است. ما تصویر تو را در این آیینه داریم، پس آن را نستان.

هوش مصنوعی: عنقا در اینجا نماد قدرت و جمال بی‌نظیر است که هزار رنگ دارد و می‌تواند خواص و جلوه‌های مختلفی را از خود نشان دهد. اما اگر شخصی نتواند به این مقام و مرتبه رسید و ما را به انحطاط کشاند، بهتر است که به آن اهمیت ندهیم و به کارهای ناچیز دیگران توجه نکنیم. باید همواره به سمت بالاترین آرمان‌ها و زیبایی‌ها حرکت کرد و از افراد بی‌ارزش دوری گزید.

هوش مصنوعی: اگر زندگی برای تو سخت و تاریک شده است، بهتر است مانند آینه شفاف باشی و نگذار که نفس و خواسته‌های خودت مانع از روشنی زندگی‌ات شود.