غزل شمارهٔ ۱۷۰۴

هوش مصنوعی: دل، مانند تخم طاووس، پر از خیال و تصورات است. به خود بگو که مدتی را برای جمع‌آوری این تخیلات و اندیشه‌ها صرف کنی.

هوش مصنوعی: این صبحی که نوید شادی و خوشی می‌دهد، گویی وزش بادی است در قفس سینه‌ای که پر از احساسات و دردهاست.

هوش مصنوعی: اگر به آتش امید و آرزوهای خود دچار شوی، تنها پشیمانی نصیب‌ات می‌شود. اگر دلت به چیزی وابسته است، بهتر است دست از آن برداری و از آن فاصله بگیری.

هوش مصنوعی: در جمع زندگی حاضر نشو و تحت تأثیر ماندن گذرا نباش، چرا که بهار به سرعت می‌گذرد و نفس آن همچون جامی از جادو می‌باشد.

هوش مصنوعی: آسودگی در این دنیا، مانند کمینی است که تپش‌ها و هیجانات را در خود پنهان کرده است. هر سنگی که می‌بینی، همچون پرنده‌ای است که در آتش می‌زند و به پرواز درمی‌آید.

هوش مصنوعی: رنگ دو جهان به خاطر تپش دل، بر روی هر چیزی که لمس کنی، به همان اندازه اثر می‌گذارد.

هوش مصنوعی: ای شمع، بدان که پاداش و مزد وفاداری اهل محبت هرگز بیهوده و از دست رفته نیست. این پاداش به اندازه‌ای ارزشمند است که حتی آتش عشق پروانه را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد و تبدیل به گوهری باارزش می‌شود.

هوش مصنوعی: امید من به تو، در همین دنیای مادی است و در عین حال، زیبایی و ارزش وجود من به دنبال راهی دیگر و سرزمین دیگری می‌گردد.

هوش مصنوعی: من هیچ چیزی ننوشتم که دلی در آنجا آزرده شود. از نامه‌ام بپرس و خبر پر طاووس را دریافت کن.

هوش مصنوعی: هر آنچه که از عوامل جنون به دست نیاید، بی‌فایده است؛ زیرا نمی‌توانی دستی به آن بزنید که به کمرگیر تو متصل باشد.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق، نشانه‌ای از منزل نیست؛ پس اگر به درد و رنجی برسید، به خودتان سختی ندهید و از این سفر لذت ببرید.