غزل شمارهٔ ۷۷۱

هوش مصنوعی: وقتی که صبح می‌شود، حالتی از سرخوشی و نشاط ندارم و نمی‌توانم از هوای تازه لذت ببرم، زیرا فرصتی برای نوشیدن شراب و شادمانی نیست.

هوش مصنوعی: دو جنبهٔ زندگی ممکن است انسان را به سختی بیندازد. من باید حقوق خود را ادا کنم و در این زمینه بر کسی بدهکار نیستم.

هوش مصنوعی: تبسم به حال من به مانند نگاهی است که به یک پسته می‌اندازند، در حالی که درون آن تنها مغز بادام وجود دارد.

هوش مصنوعی: به هر جا که اشتیاق مرا ببرد، باید بروی و نیازی به پیامی از من نیست.

هوش مصنوعی: جنون و دیوانگی در دل به خاطر بی‌دردی و بی‌توجهی است، چرا که در خانه و بام خبری از آزار و تنش نیست.

هوش مصنوعی: غبار بدن به سمت آسمان رفته است، این لباس دیگر بر دوش ما نیست و احرامی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: از دل ما نپرسید که که هستیم، زیرا آینه خود نشان می‌دهد که ما چه کسی هستیم و نام ما را نمی‌گوید.

هوش مصنوعی: دل را از پیوند بین فقر و ثروت جدا کن، چون روز و شب هیچ‌گاه با هم یکی نمی‌شوند.

هوش مصنوعی: زندگی پر از تلاش و کوشش است و باید بخشی از آن را به ترک خواسته‌ها و آرزوها اختصاص دهیم. شب تنها گذران زمان است و به جز این شب، چیزی بیشتر وجود ندارد.

هوش مصنوعی: دو بال، از مکانی به مکانی دیگر پرواز می‌کنند و در حین پرواز هرگز آرام نمی‌گیرند.

هوش مصنوعی: هنگامی که زنجیر پیوند و وابستگی پاره شود، نتیجه‌اش فریاد و ناله است و دیگر چیزی برای نگه‌داشتن نیست.

هوش مصنوعی: بیدل، لباس خیالات و افکارت را به آتش بسپار، چرا که تو در این حالت مانند پرنده‌ای خام و ناآماده‌ای.