غزل شمارهٔ ۶۸۳

هوش مصنوعی: هر کجا که نگاهی بیندازی، نشانه‌هایی از عظمت و مقام او وجود دارد. چه در خلوت و چه در جمع، همیشه آثار و نشان‌هایی از قدرت و بزرگی او را می‌توان دید.

هوش مصنوعی: دل باید از خود بیرون برود و یک قدم به جلو بردارد. اگر صدا و ناله‌ای وجود نداشته باشد، نوری که در این مسیر وجود دارد، مانند شمع راه را روشن می‌کند.

هوش مصنوعی: تنهایی و فقر من به خاطر محبت و مهربانی بسیار، به گونه‌ای است که حتی در دل شکستگی‌هایم نیز نشانه‌ای از عشق و دلسوزی وجود دارد.

هوش مصنوعی: ای کسی که از دل‌های صاف و پاک خبر نداری، از چه چیزی باید دوری کنی؟ تنها کسی که مانند زنگار است، آن کسی است که آینه وجودش سیاه است و حقیقت را نمی‌بیند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که به راهی بهتر برسید، باید به ناتوانی‌های خود اعتراف کنید. همان ناتوانی زبانه آتش است و شکستن آن به شما آرامش می‌دهد.

هوش مصنوعی: از دلِ پر از وحشت و ترس، نباید انتظار ثمر و نتیجه نیکو داشت. در هر جا که برآیی، آنچه که هستی، نتیجه‌ای از خودت است و باید به آن توجه کنی.

هوش مصنوعی: از زمانی که ماه در مقابل روی تو قرار گرفته است، لبه‌های نازک لب او نشان‌دهنده‌ی عذرخواهی‌اش است.

هوش مصنوعی: دل انسان گاهی به قدری آرام و صبور است که حتی تابش خورشید هم تحت تأثیر جاذبه و زیبایی آن قرار می‌گیرد، به طوری که گویا خورشید هم به خاطر او، از روشنایی خود کاسته است.

هوش مصنوعی: من حسرت یک شهید را دارم که آرزویش مرا داغ کرده است. این شهید در بین خاک و خون قرار دارد و من سر و سدی برای پیروی از او ندارم.

هوش مصنوعی: امشب عواطف عمیق و دردناک را تجربه کرده‌ایم. هر قطره اشک ما ناشی از شدت و زیبایی نگاه اوست.