غزل شمارهٔ ۲۲۷۶

هوش مصنوعی: در انتظار این هستم که به من توجه شود، به‌طوری‌که مانند شمعی که خاموش می‌شود، اگر به من نگریسته شود، میل به نشان دادن خود و وجودم بالا می‌گیرد. می‌خواهم با شجاعت و سرسختی، بر مشکلات و چالش‌ها غلبه کنم.

هوش مصنوعی: از غبار دنیا، نه آرزویی از نقره دارم و نه افکارم در مورد طلا تاثیری گذاشته است؛ این‌قدر غرق در این مسائل نیستم که بخواهم آنها را از خود دور کنم یا به زندگی‌ام راهی ندهند.

هوش مصنوعی: به دوری از علم و تلاش، چه امیدی دارم که زندگی‌ام را سامان دهم. آیا آسمان مدد خواهد کرد تا لباس زیبایی بر دوش خر بیفکنم؟

هوش مصنوعی: اگر خواسته‌ات، وفاداری به یادگار غم تو باشد، می‌پذیرم و برای تو به خاطر عشق و محبت، هر دو دنیا را با آتش دل سوزانم و یک قطعه از جگرم را به تو تقدیم می‌کنم.

هوش مصنوعی: به وفا نمی‌توان رسید مگر با تواضع و ادب، مانند اشکی که پاک و خالص است و باید به جایی برسانم که شایسته‌اش باشد.

هوش مصنوعی: درد و رنجی که در درونم دارم را چگونه می‌توانم بازگو کنم؟ اگر بخواهم آن را فریاد بزنم، باید آن‌قدر بلند باشد که به کوه‌ها برسد و در هم بشکند.

هوش مصنوعی: من چقدر در دنیای مادی و دسیسه‌های آن، با هوس‌ها و آرزوها در جنگم. وقتی دلم شکست می‌خورد، با یک نگاه یا اشاره می‌توانم تمام آن شکستگی را جمع کنم و به خودم غلبه کنم.

هوش مصنوعی: در مسیری که موجب سجود و عبادت می‌شود، من سرم را از مژگانم بر زمین می‌زنم، وقتی به پاهایم نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: مانند ابر، از حالت رطوبتی به دنبال مقام محوری می‌پرم، اما شاید بی‌توجهی و بی‌خیالی باعث شود که نتوانم به درستی پرواز کنم.

هوش مصنوعی: من با این توانایی اندک، غم و آتشِ درون خود را می‌سوزانم، چون شمع در کنار جمعیتی که جرقه‌ها می‌زند. اگر به جمع بذرهای گوهر افکنم، چه فایده‌ای خواهد داشت؟