غزل شمارهٔ ۳۹۹

هوش مصنوعی: بدون تو، چنان دلم به شدت دچار بی‌اعتباری شده که مانند پاییز، تمام زیبایی‌هایم را از دست داده و به باد فنا سپرده است. بهار زندگی‌ام نیز به خاطر این فراق نابود شده است.

هوش مصنوعی: چشم من مثل شمعی که خاموش است، به خاطر شما داغ و ملتهب شده است و در انتظار شما، همه امیدها و آرزوهایم سوزانده شده‌اند.

هوش مصنوعی: آن جلوه‌ی زیبا و رنگارنگ مانند پرهای طاووس، سبب شگفتی و ناباوری‌ام شد و تپش قلبم را در دل غبار از بین برد.

هوش مصنوعی: غبار روی قبر می‌گوید که می‌توانم نفس بزنم و بر سر قبرم بسوزم.

هوش مصنوعی: شعلهٔ وجود من نتوانست از آلودگی‌ها پاک شود و درخشش آینه‌ام، به دلیل آتش و اضطراب، سوزانده شد.

هوش مصنوعی: در عشق، شرم و خجالت مرا وادار کرد که عرق بریزم و این آتش بی‌کار مرا سوزاند.

هوش مصنوعی: ای نسیم، به خاک غمگین من نزن که یاد حسرت رقصی که هرگز نداشته‌ام، در دلم زنده است و مرا می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: چون برق، من در آینهٔ وجود خود را نشان می‌دهم و از خواب عدم به سمت زندگی و وجود برمی‌خیزم.

هوش مصنوعی: از تکه چوبی که هستم، چرا از ناخدای خود سؤال می‌کنی؟ من از گرداب‌ها عبور کرده‌ام و اکنون به ساحل رسیده‌ام و در این مسیر، آسیب‌هایی دیده‌ام.

هوش مصنوعی: از خاکستری که از من به جا مانده، هزاران جرقه و نور درخشان می‌تابد. اما این شعله‌ای که به این رنگ می‌افروزاند، چه رازی دارد که مرا این‌قدر بی‌قرار کرده است؟

هوش مصنوعی: شهید محبوب تو، با زیبایی‌اش، جهانیان را به خود جذب کرد. اما چقدر در این میان، آن چراغی که بر مزار من خاموش شد، نازک و بی‌اهمیت بود.

هوش مصنوعی: آسمان نتوانست درد دل مرا برطرف کند. نفس من در این دشت، به خاطر غبار وجودم، می‌سوزد.