غزل شمارهٔ ۶۴۵

هوش مصنوعی: خواسته‌های دل را با یک اشاره و زیبایی اندکی می‌توان شکست و نابود کرد، همچنان که یک مو می‌تواند بر اعتبار و ارزش یک چیز تاثیر بگذارد. این زیبایی هم چون چهره‌ی زیبا با ریشی خوش‌فرم است.

هوش مصنوعی: به خاطر خسیس بودن دوستان و شرم از این موضوع، مژه‌ها را به هم می‌فشارم.

هوش مصنوعی: دل بدون کینه را در این محفل جستجو نکنید، زیرا در هر لحظه و هر جا، زنگ‌های زیادی وجود دارد.

هوش مصنوعی: حیا به ما نمی‌گذارد که تغییرات وضعیت را ببینیم؛ همچنان که لب‌های ساکت ما نمی‌توانند از خمیازه‌های ما پرده برداری کنند.

هوش مصنوعی: در میان جمعیتی که در این باغ حضور داشتند، به چشم خود دیدم که رنگ لباس آن‌ها شبیه به رنگ‌های تیره و زشت است.

هوش مصنوعی: عصا و ریش یک شیخ نشانه قدرت و نفوذ اوست، به طوری که حتی در سنین بالای خود، محبوبیت و تاثیرگذاری‌اش را بر روی جوانان و کودکان حفظ کرده است.

هوش مصنوعی: هر لحظه که می‌گذرد، دل من به خاطر زیبایی‌های این باغ شگفت‌انگیز و دل‌پذیر تردید می‌کند.

هوش مصنوعی: به آنچه در زندگی داری راضی باش و به زیبایی‌های ظاهری توجه نکن، زیرا ارزش واقعی در نام و یاد توست که در دل‌ها و خاطرات مردم باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: اگر به کوشش و اراده‌ات تکیه کنی، حتی اگر تمام دنیا بر روی شانه‌ات باشد، اگر برهنه و بی‌پناه هم باشی، یک لباس ساده هم کافی است تا تو را بپوشاند.

هوش مصنوعی: چشم های تو مانند مجنون و پر از زیبایی است و اگر اینطور نبود، زیبایی تو همانند لیلی در دل بهار می‌درخشد.

هوش مصنوعی: به خاطر قد بلند و زیبایش، همه درختان سر به زیر انداخته‌اند و شاخ و برگ‌هایشان را به او تقدیم کرده‌اند.

هوش مصنوعی: جهان از بی‌ثباتی و ناپایداری خودش ناله می‌کند، زیرا دلیل آن به قدم‌های سبک و بی‌محتوا برمی‌گردد.

هوش مصنوعی: جهان تا زمانی که به تغییر و تحول ادامه دهد، بر اساس چرخه‌های رنگی و دایمی خود بنا شده است.

هوش مصنوعی: هر وقت من به اندازه‌ای به زمین می‌افتم که بال‌هایم روی زمین بمانند، عرقی که می‌ریزم، به مزرعه‌ی شرم آبیاری می‌کند.

هوش مصنوعی: در این دشت وسیع، از چه کسی باید بپرسم که من مانند یک تمثال هستم و آینه‌ام پر از تاریکی است؟

هوش مصنوعی: از اعتبار بی‌ارزش بیدل نپرس، زیرا از این میل صفر، هزاران چیز با ارزش حاصل می‌شود.