غزل شمارهٔ ۱۸۶۹

هوش مصنوعی: عشق به زیبایی مانند پروانه‌ای است که به شمع نزدیک می‌شود. نور و زیبایی شمع در واقع به این قربانی عشق اشاره دارد.

هوش مصنوعی: خبری از دوست به ما نرسید و هنوز نتوانسته‌ایم طعم لذت دیدار و محبت او را بچشیم. این وضعیت چه زمانی تغییر خواهد کرد و او مرا به آغوش خود خواهد کشید؟

هوش مصنوعی: ما ناچاریم که از شجاعت خود فرار نکنیم، زیرا هیچ کس نمی‌تواند پرواز کند در حالی که به حالت مستی و نشئگی در نیامده است.

هوش مصنوعی: هر جا که رفته‌ایم، اثر صدای دل‌انگیزی که از ما بر جای مانده، نشانی از گرمی و محبت ماست که باقی مانده است.

هوش مصنوعی: در محبت تلاش کن، زیرا که عشق می‌تواند تو را از غم و اندوه برهاند. تنها چیزی که ممکن است در این مسیر به تو آسیب برساند، مشکلاتی است که ناشی از جدایی و فراق هستند.

هوش مصنوعی: از افراد خودخواه و بی‌ادب توقع نداشته باش که به تو احترام بگذارند یا لطفی کنند. بلکه تلاش کن تا بهره و ثمری از ظاهر زیبا و فریبنده این باغ بگیری.

هوش مصنوعی: اگر با دوستان خود هدفی نداشته باشی، همین که با آن‌ها ارتباط و دوستی داری کافی است. پس از اینکه متوجه این موضوع شدی، از اینکه بخواهی رابطه را محدود کنی، شرمنده باش.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای افسانه‌ای به خیال می‌آید که نشانه‌ای از زندگی‌ام است. ای کاش هیچ اثری از وجودم را نداشته باشد.

هوش مصنوعی: دل من از فکر کردن به خیالات خوب و بد، تیره و ناخوش شد. در نتیجه، نشان و تصویرها به من هجوم آوردند و ذهنم را آشفته کردند.

هوش مصنوعی: بیدل از طریق پیام‌رسانی خبر می‌دهد که آورنده خبر، صدایش غم‌انگیز است و نامه‌ای که به بهار اشاره دارد، به همراه پرنده‌ای سیاه (زاغ) نمی‌آید.